The Ribbon

Original AKB48 fiction SAE X YUKIRIN

direc :: decaypie

 

 

Intro ::

 

“ยูกิจัง กลับบ้านดีๆนะ แล้วเจอกัน”
“อ่าเจอกันหลังปีหน้านะ”
“โชคดีจ้ะ…”

“เดินทางดีๆนะ”

เพื่อนของเธอยืนส่งเธอจนถึงที่สถานีรถไฟ ร่างบางๆพาตัวเองไต่บันได้ขึ้นมา ก่อนที่เธอจะหันกลับไปมองกลุ่มเพื่อนอีกครั้งตามเสียงท้วงไล่หลัง รอยยิ้มหวานแย้มอย่างร่าเริง เธอยกมือขึ้นโบกมือให้เพื่อนๆอีกครั้งก่อนจะพาตัวเองมารอรถไฟในที่สุด

ในวันที่ท้องฟ้าสว่างและโล่งจนหาเงาเมฆของฤดูหนาวไม่เจอ นัยน์ตาหญิงสาวพร่ำมองเข็มวินาทีเคลื่อนคล้อยใกล้เวลาที่รถไฟจะมาเทียบท่าเพื่อพาเธอกลับบ้านเสียที

ปึก!
“อูยยยยย...”
“อ่ะ....ขอโทษนะจ้ะหนุเป็นอะไรรึเปล่า” ไม่ว่ากี่ครั้งเธอก็จะพ่ายแพ้ให้กับความน่ารักของเด็กหญิงวัยไม่ถึงสิบขวกเสียทุกคน ยิ่งหากเป็นคนที่วิ่งกระโจนมาชนกับขาเธอเข้า เด็กดื้อคนนี้คงจะแสบอยู่ไม่น้อย

ร่างสูงกว่าก้มลงเพื่อสำรวจบาดแผลของเด็กสาว ก่อนที่เธอจะเห็นว่าแรงชนบึ้งเมื่อครู่แถบไม่ได้สร้างร่องรอยให้เด็กสาวเลยจะมีก็แต่สภาพน่าสงสารที่หงายลงไปนั่งกับพื้นพร้อมกับที่เอามือกุมเหม่งนั่น คงจะเป็นจังหวะที่เอาหัวมาโขกกับขาเธอเข้า

“นี่เป็นอะไรไหมจ้ะ”
“เจ็บๆๆๆ….พี่สาวนี่เดินไม่ระวังเลย” แหนะ! ดูเข้ายังมาว่าคนอื่นเขาเดินชนทั้งที่วิ่งกระโจนเอาหัวมาชนแทนแท้ๆ
“อะไรกันเล่า เธอต่างหากที่วิ่งเข้ามาเองน่ะ เอามือออกสิ หัวปูดรึเปล่าน่ะ” หญิงสาวรั้งมือเด็กสาวลง แทบทันทีที่เธออึ้งสนิท ลมเย็นราวกับตั้งใจวูบปะทะหน้าของเธอ ดวงตาของเด็กสาวไม่ได้เปื้อนน้ำตาหรอกนะ และเธอก็ไม่ได้หัวปูดหรือโนวสักนิด เพียงแต่หน้าตาของเธอช่างชวนให้เธอหยุดช่วงเวลาไว้เท่านั้น

“นี่พี่สาว นี่!!”
“นี่อะไรเล่า ฉันมีชื่อนะ!”เสียงแจ้วๆแสนซนลั่นจนทำให้เธอหลุดจากห้วงพวังนั่น หญิงสาวสะดุ้งก่อนจะรีบวางฟอร์มหาเรื่องต่อว่าเจ้าตัวดี

 

“ชื่ออะไรเหรอ”
“เด็กซนๆอย่างเธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอกน่ะ”
“พี่กำลังจะกลับคาโกชิม่าเหรอ บ้านพี่อยู่ที่นั่นเหรอ”
“ก็ใช่…เดี๋ยวนะ ทำไมถึงสอดรู้สอดเห็นจังนะเธอ” เธอไม่ได้ปะทุอารมณ์หรือเดือดหรอก แค่รู้สึกว่าเด็กหญิงช่างจ้อหน้าตาคุ้นเคยคนนี้ช่างถามเธอเหลือเกิน ยิ่งคล้ายคนในความทรงจำเธอเหลือเกิน ทั้งใบหน้า นัยน์ตา นิสียหรือแม้กระทั่งน้ำเสียง จนบางวินาทีที่เธอหลงเพ้อนึกว่ากำลังถูกใครคนนั้นจ้อถามทุกเรื่องแบบนี้

“นี่ไม่ได้นะจ้ะ คาโอรุจัง จะไปกวนพี่เค้าแบบนี้ไม่ได้นะ”
“อะ ปะเปล่าหรอกค่ะ…..ลูกสาวน่ารักดีนะคะ ถ้าทางจะฉลาดค่ะ” ตายล่ะ!! เมื่อกี้ที่พูดไปแม่เขาจะได้ยินไหมนะ  เธอได้แต่หน้าเจือนพร้อมเก็บกริยาทั้งมวลไว้ พร้อมกับอวยชมว่าเจ้าจ้อนี่ทั้งน่ารักและฉลาด ก็โบราณมักพูดไว้ใช่ไหมว่าเด็กพูดมากคือเด็กฉลาด

“ขอโทษด้วยนะจ้ะหนู เด็กนี่น่ะ ชอบซักชอบถามเสียจริงๆ เขาถ้าจะชอบหนูนะ….คาโอรุจังน่ะนะ ร่าเริงเกินเด็กผู้หญิงทั่วไป จนบางทีป้าเองก็คิดว่าจะเป็นเด็กผู้ชายไปแล้ว…”คุณแม่ของเด็กเพียงขอโทษขอโพยเธอพร้อมกล่าวถึงพฤติกรรมไม่งามสมเด็กผู้หญิงของลูกสาว ในขณะที่เธอปั้นยิ้มรับฟัง เด็กสาวก็ได้แต่มุ้ยปากใส่ผู้เป็นแม่อย่างไม่ค่อยชอบใจนัก

“ชื่อคาโอรุหรอกเหรอ….ฉันขอโทษนะ ฉันให้นี่เธอนะ มานี่สิฉันจะผูกให้”หญิงสาวเผยยิ้มหวานหลังฟังเรื่องราวของเด็กสาว เธอย่อตัวลง กวักมือเรียกเจ้าแสบทรวง พร้อมกับผูกริ้บบิ้นสีขาวบนกระจุกบนหัวน้อยๆนั่น

“ดูเด็กผู้หญิงขึ้นเยอะเลย”
“บะ…บ้าน้า ฉันก็เป็นผู้หญิงอยู่แล้วนี่” เวลาที่เธอเขินเธอก็ทำแบบนี้เหมือนกันนะ แสร้งมองไปทางอื่นแล้วหน้าเธอก็จะแดงปลั่ง แก้มที่ไม่เคยบ่องออกก็จะเริ่มพองขึ้น …….. “ซาเอะจัง”

“เอ๊ะ!”
“ห้ะ….เปล่าหรอกค่ะ อ้า~ รถไฟมาพอดีเลย”  เพราะอะไรๆที่เหมือนกันเกินไปเธอถึงพูดชื่อคนในความทรงจำออกมา แย่จริงๆ

“นี่พี่สาว….ฉันให้” เด็กสาวเพียงกระตุกชายกระโปรงพี่สาวคนงามก่อนที่จะแยกกันไปนั่งคนล่ะที่บนรถไฟ สิ่งที่ปรากฏในมือเล็กเพียงแค่ลูกอมสองเม็ดยื่นมาให้เธอ
“ขอบใจนะคาโอรุจัง…ถือเป็นคำขอโทษที่เธอวิ่งชนฉัน!”หญิงสาวเอื้อมมือหยิบลูกอมแทนใจนั่นเก็บเอาไว้ในกระเป๋ากระโปรงอย่างบรรจงพร้อมกับตบกระเป๋าให้เด็กสาวเห็นว่าเอจะรักษามันเป็นอย่างดี

“นี่ไม่ใช่คำขอโทษสักหน่อย แต่เป็นคำสัญญานะ!”
“เอ๊ะ….”
“สัญญาว่าจะได้เจอกันอีก….ฉันอยากเจอพี่สาวอีกนะ”


ในวันแรกที่ฉันเจอเธอ เหตุการณ์เหล่านี้มันก็คับคล้ายราวกับความฝันที่ฉันฝันอีกครั้ง เพียงแต่ขนาดของเธอนั่นสูงกว่ามาก และอากาศก็ไม่หนาวเท่าในวันนี้ รวมถึงในวันนั้นเธอก็ยังมีรอยยิ้มที่ฉันคิดถึงจนถึงวันนี้….

ซาเอะจัง....ในตอนนี้เธอจะกำลังยิ้มให้ฉันอย่างสดใสเหมือนเคยรึเปล่านะ......

-----------------------------------------------

สวัสดีปีใหม่ทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านเยี่ยมเยือนกันนะคะ กลับมาหลังหายไปสิบชาติ แต่กลับมาพร้อมฟิคยูริจากบ้านเอเคบีล่ะค่ะ ช่วงนี้ฉันเองกำลังคลั่งซาเอะยูกิมากเลยค่ะ เป็นไอดอลสาวยูริไม่กี่คู่ที่ทำให้ฉันวี๊ดว๊ายได้ขนาดนี้ ถึงแม้ในตอนนี้จะอยู่คนล่ะประเทศก็ไปมาหาสู่กัน

ฟิคฉันตัวนี้ฉันไม่อยากเน้น NC ค่ะ อยากให้เป็นความรักของเด็กสาววัยรุ่นมากกว่า คิดว่าอยากจะผ่อนคลายลงจากฟิคอคาเมะสองเรื่องที่แต่งอยู่ค่ะ ต่างเป็นแนวเรื่องที่ชวนเครียดทั้งนั้น

ยังไงของฝากฟิคยูริเรื่องแรกในชีวิตด้วยค่ะ แล้วก็ขอให้ทุกท่านโชคดีทั้งปี ไม่ทุกข์ไม่โศก ไม่มีโรคภัยมาก้าวก่ายนะคะ ^^  

 

FICTION 家庭教師ヒットマンREBORN! [8059] :: My Steak…[18+]

 

Writer :: นักพรตผุ้โง่เขลา >>>decay_pie

 

Date :: 06-03-2010 [after test admission GAT]

 

 

 

มันเป็นความผิดของฉันเอง....ความผิดของฉัน...เอง.........

 

“นี่!!!...เจ้าหัวสนามหญ้า...แกจะไปไหนกันฟร่ะ!!”เสียงโวยวายไล่หลัง เดินดุ่ยไม่สนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้าง

 

โกคุเทระเร่งฝีเท้าขึ้น.....เร่ง และเร่งขึ้นอีก...เขาก็แค่อยากตามคนคนนั้นให้ทันเท่านั้น.....

 

“นาย....จะตามฉันอีกทำไมกัน!!!...ฮายาโตะ”ทาเคชิชะงักฝีเท้า...ร่างสูงเหยียดสายกลับมายังสหายรัก...มันเอ่อล้นไปด้วยความเวทนาในแววตานั่น

 

“ฉันก็แค่....ก็แค่....”...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่พวกเราก้าวข้ามคำว่า ‘เพื่อน’ เลื่อมล้ำสู่ความสัมพันธ์วิปริต...

 

“ก็แค่อยากถามว่า....แก….ยัง….”คำถามยากเย็น...เอ่อล้นด้วยความร้าวระบม...เจ็บปวด...เจ้าของริมฝีปากสั่นระริกก้มหน้าลงมองพื้น...เช่นเด็กน้อยขลาดเขลาเพราะความผิดที่กระทำ...

 

นัยน์ตาคู่เรียวไร้แววตาแห่งความอ่อนโยนต่อไป...ทั้งที่มันมักจะอบอุ่นและสนุกสนานทุกครั้ง...เขาเคยถูกขยี้หัวเหมือนเด็กตัวเล็กๆ...เขาเคยถูกยั้วะด้วยคำพูดแสนกวนประสาท...

 

กลับกันและตละบัด...มันผิดไปหมดแล้ว....ในนั้นคงจะคลั่งด้วยความเย็นชา ...เขาเองก็ไม่เคยคิดว่าพิรุณจะเหยียบเย็นปานนี้....

 

“เราถล้ำตัวไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ฮายาโตะ”คำปฏิเสธแม้นิ่มนวลแต่สำหรับเขาใยมันช่างร้าวรานเหลือเกิน

สายฝนที่สาดเทลงมาอย่างไร้ความปราณี...ทารุณกันเสียจริง

 

พรึ่บ!!!!!...

 

“แล้วแกจะเอายังไง!! แกสามารถนอนกับคนที่ไม่รู้สึกอะไรด้วยได้อย่างงั้นเรอะ!!”ฮายาโตะกระโจนเข้าใส่ร่างของคนที่สูงกว่า....ปกเสื้อของอีกคนโดนกระชากเข้ามาด้วยโทสะ...พร้อมกับที่ร่างเล็กกว่าใส่คำถามอย่างตัดพ้อ....

 

อุ้มมือหนาสัมผัสน้ำใสๆใต้ตาสีเงินสวย....เขากำลังทำให้เพื่อนรักต้องหลั่งน้ำตาเพียงเพราะความพลั่งพลาดที่เขาปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลทั้งหมด....

 

“เพราะนายใจร้อน....เพราะหุนหัน...เพราะนายขวานผ่าซาก...เพราะนายคือ โกคุเทระ ฮายาโตะ.....เพราะลีลานายมันร้อนรุ่มกับฉันเหลือเกิน”คำตอบแทบผ่าหัวใจเขาเป็นสองท่อน วาจายั้วะอาจทำให้เขาคลั่งได้ง่ายๆ....โดยเฉพาะจากปากของคนๆคนนี้

 

“แกไม่ชอบอะไรที่มันดีกว่ารึไง!.....”แม้ว่ามันจะดูบ้า ดูระห่ำ มุทะลุ....เขาที่วิ่งตามคนคนนี้มาอย่างไม่ลดละก็เพื่อจะรั้งคนคนนี้ไว้....แม้รู้ว่า...คนตรงหน้านี้จะมีเจ้าของแล้วก็ตาม....

 

“เคียวยะกำลังรอฉันอยู่....”เสียงเรียบบ่งบอกว่าคนตรงหน้าไม่มีเวลาเหลือมากนัก..แถมยังเอ่ยชื่อเจ้าของที่แท้จริงให้มันเป็นเสี้ยนตำใจเขาอยู่จึกๆ

 

“ฉันจะทำให้แกถึงใจกว่าฮิบาริซะอีก!......”อุ้มมือเคยจับกระชากคอเสื้อแน่ค่อยไล้หลังต้นคอ อ้อยอิ่งและเชื้อเชิญ...แววตาที่เคยเดือดดาลหยาดเยิ้ม....ยั่วยวน....เรียวขาเรียวค่อยแทรกกลางหว่างขาของคนที่สูงกว่า

 

..

…..

……

……..

 

“อา......ฮา...ยาโตะ....”ร่างของเขาต่างหากจะแทบหลอมละลาย...ร่างเปลือยเปล่าขยับสะโพกสุดเซ็กซี่ขึ้นๆลงๆอย่างบ้าคลั่งด้วยแรงตัณหา

 

“อา...อา....อือ....ทา...เคชิ....อืม…อือ”เสียงครวญครางหวานกระตุ้นไอ้สิ่งที่อยู่ใต้เข็มขัดแข็งขึ้นทุกครั้งที่ได้ยิน

 

มือหนารั้งร่างเล็กกดลงมาบนแกนกายของเขาจนสุด...ความโลภที่หาความสิ้นสุดไม่เจอ...มีคืบอยากจะได้ซอก…เสียงกระทบกันของเนื้อลั่นสลับกับคำเรียกร้อง ….ให้เท่าไหร่ก็ไม่รู้จักพอ

 

“...อา....ทาเคชิ....ได้โปรด.....อีก..แรงอีก….”คำเรียกร้องมันไม่เชิงกับคำอ้อนวอนแต่ประหนึ่งคำสั่งที่เขาพร้อมจะรับบัญชาอย่างซื่อสัตย์

 

“อา....”เรียวลิ้นร้อนระอุไล้ร่างกายขาว...ความเสียวซ่านกลืนกินคนที่กำลังขยับสะโพกจนครางออกมาไม่เป็นภาษา...เหนียวจนรู้สึกหนืดเหนียวแต่มันก็ต้องการมากกว่านี้อีก.....

 

ยอดอกเชอรี่ถูกทึ้งดึงเหนอะหนะ รอยแดงระเรื่อเพราะรอยกัดของไรฟันยิ่งเพิ่มความเซ็กซี่ให้กับเรือนร่างนี้อย่างหน้าประหลาด

 

“กว่านี้อีก....กว่านี้อีก....ทาเคชิ....มากกว่านี้อีก.....”...แรงจูบ แรงฟัด แรงกระทำ รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

 

เพราะนายใจร้อน....เพราะหุนหัน...เพราะนายขวานผ่าซาก...เพราะนายคือ โกคุเทระ ฮายาโตะ.....เพราะลีลานายมันร้อนรุ่มกับฉันเหลือเกิน...

 

“อา...ฮายาโตะ.....”

“ทาเคชิ......ฉันต้องการนายมากกว่านี้อีก......”

 

------------------------------------------------------------------------------------

นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว....

 

ในห้องสูท....บนเตียงคิงซ์ไซด์ที่ผ้าปูที่นอนเปอะเปื้อนและยับย่น

ร่างบางๆสิ้นสภาพจากกิจกรรมร่วมรักหลับพริ้มอย่างน่ารัก...

 

นัยน์ตาแห่งพิรุณมองออกไปด้านนอกผ่านกระจกสู่ละอองน้ำเหยียบเย็นยิ่งกว่า...เขาเองทั้งมั่วและลุ่มหลงจนไม่อาจถอนตัวขึ้น...นี่มันบ้าชะมัด!

 

“คิดอะไรอยู่....ทาเคชิ....”แขนเรียวโอบรัดเขาจากด้านหลัง การกระทำเช่นนี้ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน…

 

เสื้อสีขาวที่ใหญ่กว่าร่างนั้นถูกสวมใส่อย่างลวกๆ....เผยให้เห็นต้นขาขาวอย่างจงใจ

 

“ฉันทิ้งเสื้อไว้ที่นี่กี่ตัวกันนะ.....”ร่างสูงแหย่ถามร่างเล็กที่เอาเสื้อเขามาใส่ประหนึ่งเป็นเจ้าของ

 

“ก็เยอะอยู่”เขาตอบลวกๆ....เพราะนั่นมันไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากให้ร่างสูงถามกลับมา “เราเป็นแบบนี้กันก็ได้นะ”

 

“…”แสร้งที่จะไม่รับรู้มัน

“เราเป็นแบบนี้กันก็ได้ แค่แวะมาหาฉันบ้าง! แค่แกแบ่งเวลามาให้ฉันบ้าง!” เสียงเล็กตวาดลั่นห้องเขาอุตส่าห์ลดคุณค่าตัวเองลงมาขนาดนี้แล้วแท้ๆ!

 

“ฉันจะกลับแล้ว”มือหนาคว้าเสื้อผ้าจับใส่แบบขอไปทีก่อนจะเดินชนบ่าร่างเล็กออกไป

 

“จะกลับมาอีกรึเปล่า”ลูกอ้อนสุดท้ายแค่การคว้ามืออีกคนไว้ แค่ยื้อมันเอาไว้

“ปล่อยฉันไปเถอะ....”ให้มันเป็นครั้งสุดท้าย ความทรามผิดวิสัยนี่!

 

“ไม่!!!”

“มันควรจะหยุดได้แล้ว!!...ฮายาโตะ”แรงสะบัดมันทำให้คนที่เจ็บทั้งยืนหลุดออกง่ายดาย....และในวินาทีถัดมากลับเป็นเขาที่สัมผัสถึงความเจ็บปวดจนถึงตาย.......

 

..

.....

.......

.........

 

ร่างสูงล้มลงเขาแค่ทรมาน ขัดขืน ดิ้นพร่าน ร้องขอชีวิตในวินาทีสุดท้ายก่อนกลับสู่อ้อมกอดของผู้พรากลมหายใจของเขาไปชั่วนิจนิรันดร์

 

“เพราะนายสนุกสนาน....เพราะร่าเริง...เพราะนายเยือกเย็น....เพราะนายคือ ยามาโมโตะ ทาเคชิ.....เพราะนายใจร้ายกกับฉันเหลือเกิน...”

 

มาเป็นของฉันตลอดกาลไปเลยนะ....ทาเคชิ....นายจะอยู่กับฉันตลอด.....

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

“นายนัดฉันมาทำไมเจ้าสัตว์กินพืช...”วาจาสุดกระด้างหลุดออกจากปากทันทีที่มาถึง

 

“ก็แค่อยากให้นายมาชิมอาหารฝีมือของฉันเท่านั้นเองฮิบาริ”เจ้าของห้องแย้มรอยยิ้มใ