too suffer [ch.1 begining :: Kamenashi case]

posted on 15 Jan 2013 01:00 by decaypie in toosuffer directory Fiction
too suffer
[ch.1 Begining :: Kamenashi Kazuka case] 

Akanishi Jin X Kamenashi Kazuya [AKAME]

by.decaypie

เราสนับสนุน AKAME จริงจังมากนะค่ะ ยังไงถ้าไม่สนับสนุนหรือนิยมชมชอบก็ปิดไปเถอะนะค่ะ ^^ เพราะเนื้อหาฟิคชั่นล้วนเป็นอาคาเมะทั้งปวง สามารถเม้น ติ ชม ได้นะค่ะ เราไม่กัดแน่นอน

สุดท้าย กรุณาอย่าก็อปผลงานไปแอบอ้างนะค่ะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะที่แวะเวียนกันเข้ามาอ่านฟิคค่ะ

 
 
 
 
 
 
 
 

“นายน่าจะออกไป….หมายถึง…จดออร์เดอร์ให้พวกเธอ”


ทาเคสะ พิงสะโพกอวบอั๋นลงกับเคาท์เตอร์ล้างภาชนะ ตาเขามองพนักงานพาร์ทไทม์ของร้านกำลังขยันล้างถ้วยชามแก้วไห้…แน่นอนว่าตั้งแต่มีเด็กหนุ่มคนนี้เข้ามาในร้าน ลูกค้าส่วนใหญ่มักถามถึง พนักงานล้างภาชนะหลังร้านเป็นประจำ คงเพราะหน้าตาที่สะสวยผิดหนุ่มรูปงามทั่วไป…กับรูปร่างสะอวดสะองที่มองยังไงก็ดูผอมบางจากการขาดสารอาหาร….

“นั่นไม่ใช่หน้าที่ของผม…”

หูของเขาได้ยินทุกคำพูดของลูกค้ากลุ่มสาววัยออฟฟิศจับจองที่นั่งห่างไปไม่ไกลนัก คงหน้าจะพึ่งเริ่มงานได้ไม่นานเพราะยังดูติดนิสัยสาววัยเรียนอยู่โข กระนั้นก็ยังเต๊ะท่าใหญ่โต เสียงดังเจือนแจ้ว เรียกหาพนักงานล้างจานอย่างเขาไม่ขาดจนมันชักน่ารำคาญ


“ขอโทษนะค่ะ ดิฉันจะเป็นคนรับออร์เดอร์เองค่ะ” มามิเพื่อนร่วมที่ทำงาน อายุห่างจากเขา 6 ปี …ออกหน้ารับออร์เดอร์และคงกำลังฉะฝีปากกับลูกค้าเอาแต่ใจไปอีกสักพัก

“ใครเอายัยป้ามารับออร์เดอร์เนี๊ย!!”

“เราจะไม่สั่งอะไรทั้งนั้น จนกว่าหนุ่มคนนั้นจะออกมารับออร์เดอร์”

“ขออภัยค่ะ ดิฉันมีหน้าที่รับออร์เดอร์ค่ะ กรุณาสั่งออร์เดอร์ด้วยค่ะ”เธอเป็นคนน่ารัก สุภาพ แม้จะมีอายุย่างเข้าเลข 3 แต่ผิวพรรณกลับละอ่อนกว่าตัวเลข…ดูเป็นผู้ใหญ่….

“เอาหนุ่มหลังร้านคนนั้นมา!!!”

“ถ้าไม่สั่งก็ยกก้นออกจากเก้าอี้ในร้านด้วยค่ะ ยังมีลูกค้ารายอื่นอีก สำเนียกซะบ้างถ้าจะมาหาผู้ชายแก้เงี่ยน ก็ไปขอให้คนในซ่องเอาเหอะจะได้หายร่าน!!”

….ดูเป็นผู้ใหญ่…ที่ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต….ปากที่เคยสุภาพและอ่อนหวานมันกลืนหายไปในประโยคเดียว

“ห๊ะ!!!...อีป้าเหงือกแห้งผัวไม่เอารึไง หรือว่ารูป้ามันตันจนเอาไม่เข้าว่ะ ปากเหม็นๆแบบนี้อมอะไรไปมันก็ตื่นไม่ขึ้นหรอก!!”

“นี่เป็นคำสั่ง!!! ออกไปรับออร์เดอร์ให้แขกซะ!!”

ทาเคสะหมดความอดทนทันทีที่ได้ยินเสียงโวยวายของมามิ เขาคิดว่าไม่ดีแน่แม่พวกนั้นคงจะเอาเรื่องนี้ไปบอกให้ทั่วเมืองร้านของเขาจะได้เจ๊งเพราะมีพนักงานปากหมา

หมับ!!!!

“มีอะไรดีๆ ก็หัดใช้บ้างเถอะ คาเมนาชิ!”ฝ่ามือหนาถือสิทธิ์จับหมับเข้าที่บั้นท้ายเด็กหนุ่มก่อนจะออกแรงบีบให้ผู้ถูกกระทำรู้ว่าอันที่จริงเขาเองก็สนทางเข้าด้านหลังนี้อยู่ไม่น้อย…

ป้าง!! เพล้ง! เก๊ง!

“โอยยยยย….ไอ้เวรนี่!!”

ถ้าไม่ยั้งอารมณ์ไว้เขาคงได้ประเคนตีนถวายลงบนโบหน้าอูมๆนั่นแทนหมัดหนักๆ แม้จะสะใจอยู่ไม่น้อยและอีกไม่นานคนความอดทนสั้นอย่างเขาคงจะแผลงฤทธิ์หนักๆก่อนได้เอ่ยปากลาออกอย่างเป็นทางการ

“ผมจะออกไปรับให้!!!....ออร์เดอร์น่ะ!!!”

“เดี๋ยว!!!!...ไอ้สารเลว!!”

ร่างบางเดินตรงไปยังโต๊ะที่ยังคงมีสงครามน้ำลายยืดเยื้อ เสียงกระแทกเท้าและหน้าไม่รับแขกของเขาแสดงถึงความหงุดหงิดอยู่ไม่น้อยกระนั้นบทสนทนากระดากหูของหญิงสาวทั้งโต๊ะก็หยุดลงทันทีที่เห็นบุคคลในคดีมาถึง…โจทก์ผู้ถูกกล่าวถึง

“ว้าวววววว….ฉันบอกแล้วว่าเขาหน้าตาดี”

“หล่อชะมัดเลย”

“คาเมะ….!!!”มามิได้แต่ตวาดเสียงลั่นใส่เพื่อนร่วมงาน เธอล่ะนะสงสัยจริงว่าไอ้เต่าหัวคู้นี่มันคิดจะทำอะไร เล่นบทลูกจ้างที่ดีหรือจะพลิกอาชีพโฮสต์เป็นอาชีพเสริมซะแล้ว?

“ผมจัดการเอง….”คาเมะดึงทั้งปากกาทั้งกระดาษออกจากมือมามิแม้ตัวเธอยังดูจะงงกับเขาอยู่บ้าง แต่นัยน์ตาอันขุ่นขักประหนึ่งคนโรคต้อ….ก็คงพอจะเดาอะไรๆหลังจากนี้ได้แน่….รับรองว่าจบไม่สวยชัวร์!

“เอาล่ะครับ สาวสวยทั้งหลาย จะรับอะไรดีครับ”เริ่มด้วยรอยยิ้มหวานรับแขกอันแสนเป็นมิตรนั่น…

“ขอเป็นเบอร์โทรศัพท์ได้ไหมค่ะ..”

“นี่ไปเที่ยวกับฉันเถอะนะ…”

“ฉันอยากได้ประสบการณ์รักน่ะ…”

“แล้ว…มะ”

“โรคเอดส์ติดยันตาย หูดหนองใน กามโรค ว่านชักมดลูกเน่า หรือท่อนพลาสติกเอาไว้ใส่ในท่อหลวมๆดี””คงไม่ทันจะต้องได้สั่งอะไรต่อมิอะไร เมนูจับช่ายโรคติดต่อก็มาเป็นหางว่าวให้เลือกสรรตามความถนัดรายบุคคล หน้าสาวๆถึงกับอึนสนิทก่อนที่มันจะส่งแรงดันความโมโหมาให้พวกเธอปรี๊ดแตกจนต้องโวยวายให้ลั่นร้านก่อนกระทืบเท้าออกไป!!!

“ขอโทษนะครับๆ ขอโทษในความไม่สุภาพของพนักงานครับ!

”ทาเคสะผู้มาทีหลังก้มหัวหงกๆขอโทษลูกค้าที่พึ่งจะหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไป หรือนี่บางทีอาจจะเป็นจุดจบของ ทาเคสะเรสเตอร์รองส์ก็ได้ 

ทันทีก่อนความโกรธจะสิ้นสุด ทาเคสะหันควับก่อนจะพุ่งตรงมาหาเป้าหมายจำเลยในข้อหาปากเสียและมารยาททราม ตบะเขาพุ่งลงสู่จุดต่ำสุด ใบหน้าอวบยู้ยี้ไปด้วยโทสะ นัยน์ตากราดเกรี้ยวเพ่งมองพนักงานในอาณัติตรงหน้า ทุกอย่างกำลังดำเนินมาถึงฉากสุดท้าย แม้ไม่ทันที่เจ้านายจะเอ่ยปากพูด คาเมนาชิก็รู้ดีถึงผลลัพธ์อันไม่น่าภิรมย์

“ฉันไล่แกออก!”

“ไม่ต้องไล่ฉันก็ลาออกอยู่แล้ว!!!”

ผ้ากันเบื้องเหม็นเน่าราคาแพงถูกขว้างใส่อดีตนายจ้างวิปริตอย่างไม่ใยดีกระแทกเข้าที่หน้าทาเคสะจนข้างในเขามันพล่านเดือดปุดๆ…แต่ในตอนนี้ตั้งแต่หลังปากสวยๆลั่นวาจาตัดเยื่อใย เขาก็ไม่มีสิทธิ์ในฐานะนายจ้างอีกต่อไป

“แล้วฉันล่ะ จะไม่ไล่ออกด้วยเหรอทาเคสะ”

“อายุอย่างเธอออกไปจะไปหาอะไรทำได้ มามิ!”

“เหอะ!!!! ไอ้ล้านจิตกลับ!”

-----------------------------------------------------------------------------------------

ร่างบางเดินฉับๆออกจากอดีตร้านค้าเคยรับใช้ด้วยความขยันแต่กลับถูกเสียดสีผ่านทั้งทางวาจาและทางร่างกาย ดีแค่ไหนที่ออกมาก่อน ไม่งั้นสุดท้ายอาจได้ลงเอยบนเตียงกับไอ้ล้านทาเคสะ

แต่คุณเคยได้ยินรึเปล่า….งานในโตเกียวมันหายากพอๆกับเงินนั่นแหละ…

คาเมนาชิ ควักเอาสมุดบัญชีเล่มเปื่อยออกมาเปิดดูพลิกมันอยู่ 2 – 3 หน้าก่อนจะถอนหายใจออกมาเหยียดยาว…
สิ่งที่วิ่งวนเวียนอยู่ในหัวเขาคือจำนวนเงินที่ยังขาดกับระยะเวลาที่เหลือ

“อีก 14 วัน”…จะสิ้นสุดระยะเวลาจ่ายค่าธรรมเนียมการศึกษาของมหาลัย

แล้วเขาจะหาเงินมาจากไหน ในเมื่อตัวเลขที่มีอยู่ตอนนี้มันห่างไกลเหลือเกิน….อีกแสนเยน ไม่มีวันที่เขาจะหาได้ทัน ยกเว้นแต่จะไปสะดุดเข้ากับกระเป๋าเงินล้าน

แม้ก้าวเล็กๆจะชะลอจังหวะของมันลงเพราะความหนักใจที่เกิดขึ้นแต่ก็ไม่ได้หยุดลง นัยน์ตาของเขากว่านมองหางานแม้กระทั่งมันจะติดอยู่ที่เสาไฟฟ้ารวมป้ายรับพาร์ทไทม์ตามร้านค้าแต่มันกลับดูสิ้นหวังเหลือเกิน หรือสุดท้ายเขาอาจจะต้องละทิ้งมันไปตรงหน้าจริงๆ….

เขาหย่อนก้นลงตรงเก้าอี้ม้านั่งสารธารณะ มองผู้คนควักไขว่ที่เดินไปเดินมามากกว่าทุกๆวันอย่างเร่งรีบ ป้ายโปสเตอร์โปรโมต PV ตัวใหม่ของนักร้องหนุ่ม จอมอนิเตอร์บนตึกระฟ้ากับโฆษณาสินค้า ในเวลาช่วงบ่ายโมงนิดๆอากาศระอุอ้าวในปลายฤดูร้อนแบบนี้…เด็กๆมัธยมคงกำลังปั่นการบ้านที่ดองมายาวนาน หนุ่มสาวคงสดใสกับรสชาติของแตงโมเย็นๆ รสชาติของน้ำแข็งใสตามทางคงดับกระหายและผงแห้งผากในลำคอ…แต่สำหรับเค้า น้ำเปล่าราคาถูกๆขวดเดียวยังต้องคิดที่จะซื้อ  หลังแผ่นบางๆเอนลงพิงพนักเก้าอี้ปล่อยในให้ผิวหนังระบายความร้อนของมันเอง ในตาสะท้อนภาพท้องฟ้าไร้เมฆ เวลานี้มันดูเป็นอะไรที่สดใสที่สุดสำหรับเขาแล้ว….

“หิวชะมัด….”

…นอกจากตกงาน หางานทำไม่ได้ แล้วยังมีอะไรแย่กว่านี้อีกไหมนะ…..

“นาย!!!...คาเมนาชิ คาซึยะ สินะ”

นอกจากกระเป๋าเงินล้านจะไม่ตกทับยังซ้ำเหวี่ยงความซวยมาให้อีกรึไง…

คาเมะผงกคอขึ้นมองเจ้าของเงาดำที่ทาบทับร่างของเขาจนมิดจากแดดระอุช่วงบ่าย ฉับพลันราวขั้วปอดถูกบีบ เจ้าก้อนเนื้อใต้หน้าอกของเขากระหน่ำรัวหนัก เมื่อนัยน์ตาของเขาสะท้อนใบหน้าคนจาก OEDO…ผู้อุปการะค่าใช้จ่ายรายใหญ่ของเขา

“ฉันยังไม่มีหรอกนะ กลับไปบอกนายของพวกแกเหอะ”

เขาไม่ได้แสดงทั้งความลังเลและสั่นไหว พยายามซ่อนมันจนมิดทั้งความกลัวลึกๆและความหวาดระแวง กลุ่มคนตรงหน้ามีเป็นสิบ ถ้าเกิดอะไรขึ้นยังไงก็ต้องหนี ต่อให้มือตีนเป็นเหล็กสุดท้ายก็ต้องจนมุมอยู่ดี

“ถ้าไม่มีปัญญาคืน แกก็อย่ายืมสิว่ะ!”

เท็ตสึกล่างลั่นขณะที่มิโนรุหันมาสนใจบริหารกล้ามเนื้อมือบูดโบนจนกลมแก้ขัด คนที่ดูน่ากลัวสำหรับเขาที่สุดกลับเป็น คุณวากามะซึ ที่ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้านิ่งๆ นัยน์ตาเฉยๆเหมือนคนทั่วไปอ่านไม่ออกว่ากำลังคิดจะทำอะไร

‘บัดซบ!!!!!’                                 

มันราวกับทั้งเมืองตกอยู่ในห้วงขวัญกระเจิง ฉับพลันที่เขากลายเป็นจุดสนใจและประเด็นนินทา ดังข้ามนาที ยังไงล่ะเขาน่ะเจ๊งกว่าดาราฉาวซะอีก…บทรางวัลตุ๊กตาทองคำ ‘โดนแก๊งยากุซ่าทวงหนี้กลางเมือง’ งามหน้าไหมล่ะคาเมนาชิ!

“ก็ฉันบอกว่าไม่มี ก็ไม่มี งวดหน้าฉันจะจ่ายให้”

ร่างเล็กบอกปัดก่อนจะแสร้งทำหน้าเซ็งเหมือนงวดก่อนๆที่เคยผลัดมาและหวังว่ามันคงจะได้ผลอย่างเช่นเคย ยิ่งกลางแจ้งแบบนี้พวกมันคงไม่ทำอะไรให้แก๊งอันสูงส่งนั่นขายหน้าฝูงชน


“แก!!!!”

“เท็ตสึ!...คาเมะจัง เงินในบัญชีนั่นอาจจะพอขัดดอกให้นายได้บ้าง จ่ายมาเถอะนะ”

แม้จะเป็นวาจาเรียบง่ายของคุณวากามะซึแต่เขาไม่รู้สึกว่ามันลื่นหูสักนิด เขาไม่ได้เก็บตังค์เพื่อเอามาใช้หนี้…หรือบางทีในสภาพแบบนี้ เขาอาจจะดิ้นรนจนมันมาจนสุดทางแล้ว

ในหัวที่มึนตื้อ ฝีเท้าที่ขยับถอยแบบไม่ทันรู้ตัว ร่างของเขาถูกล้อมหน้าล้อมหลังจากคนของ OEDO ในสถาวะที่ทั้งกดดันและต้องเลือก สภาพจิตใจดิ่งลงต่ำแทบจะที่สุดรู้สึก มือมันเหนอะหนะเหงื่อไปทุกรูขุมขน นัยน์ตาที่เคยมั่นคงและหยิ่งยโสถูกลบหายพร้อมกับที่ก้มลงต่ำมองพื้นเช่นคนไร้หนทาง ช่างน่าเวทนาและสมเพศ มีปัญญายืมแต่กลับไม่มีปัญญาคืน ชีวิตของเขาตกต่ำลงทุกวันๆ…กระทั่งแม้ในเวลานี้ก็ยังอยากจะดิ้นหนีไปให้พ้น!

“คาเมะ!.....”

“เฮ้ย!...คาเมะ”

“คาเมนาชิ…..”

“คาเมะ!!!”

“โอยยยยยยยย …คาเมะ!”

สถานการ์แบบนี้….ทั้งที่มีคนเรียกไม่ถึง 100 แต่รู้สึกถูกเรียกชื่อด้วยเสียงเป็นพัน น้ำเสียงห้วนๆทั้งต่ำ ทั้งดุดัน ทะยานพุ่งใส่เข้าบีบรัดโสตประสาทจนอักเสบ ยิ่งทิ้งช่วงเวลานานยิ่งตีบตัน…………..

 

“ไปคุยกันที่อื่นเถอะ…”ข้อเสนอที่ไม่ทำให้เขาขายขี้หน้ามากกว่านี้ เพราะหากจะถูกซ้อมเขาก็ไม่อยากประจานตัวเองให้ชาวบ้านรับรู้

“เหอะ!!!!...ตั้งแต่แรกซะก็จบ!”

“เออ ก็คิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ”

ขาเล็กเดินก้าวตามชายฉกรรจ์ราวลูกสุนัขฉืดเชื่อง…เขากลั้นลมหายใจ ริมฝีปากเม้มแน่นเฉียบซีดเผือก…  
แล้วนับเลขถอยหลังจาก 10….

“ผมว่าคุณหนูคงพอใจนะครับลูกพี่”…

ป้าบ!....9

“จะดีใจไวเกินไปแล้วมิโนรุ!...เงินต้องถึงมือคุณหนูก่อนเราถึงจะวางใจได้”…

“นี่แกคิดว่า คุณหนูเป็นคนชอบทวงหนี้ใครรึไงฟร่ะ!...ห๊า!!!”…7

“ป๊าวนะลูกพี่…ผิดไปแล้วครับ!!!”…6

เสียงหัวเราะของวากามะซึลั่นไปทั่วกับบทสนทนาระหว่างเท็ตสึกับมิโนรุ ดูเหมือนคล้ายเป็นเรื่องปกติของ OEDO…กับคุณหนูรุ่นที่ 5 คนนั้นคงมีความสำคัญกับเจ้าพวกนี้ไม่น้อย…4

“คุณหนูของเราอ่อนโยนมาก…ฉันเชื่อว่าเขาจะสงสารนายนะ คาะเมะจัง”…

ถึงกระนั้นก็ดูไม่คุ้มที่จะเสี่ยงเอาชีวิตตัวเองไปห้อยบนการตัดสินใจของ OEDO รุ่น 5….ยังไงซะ….

‘…..J-Record ….’……เสียงกระซิบของอากาศ

“เอ๊ะ!! ….นั่นมันอะไรฟร่ะ”เท็ตสึเงยหน้าขึ้นสูงมองท้องฟ้าที่จู่ๆกลับมีประกายของเศษผงลงมา…

“วันวิปโยคของโยคของโลกล่ะมั้งครับ…ลูกพี่”…2

‘…Present…’…แผ่นกระจกของตึกระฟ้าสะท้อนตัวอักษรสีขาว….

“ดูที่ตึกสิครับลูกพี่เท็ตสึ”

มันราวกับเล่นกลกับเมืองขนาดใหญ่…มายาบนแผ่นมอนิเตอร์ดึงดูดทุกสายตาบนท้องถนน…ความมหัศจรรย์ที่หยุดการเคลื่อนไหวของญี่ปุ่น…เพิ่มเกล็ดผงวิเศษณ์สีทองอร่ามล่วงหล่นจากฟ้าทั้งที่หาที่มาไม่เจอ ทั้งเมืองกำลังถูกสะกดจากเวทย์มนตร์บนจำนวนเงินมหาศาลครั้งนี้ ….ราวกับไม่สามารถถอนตัวออกจากความสวยงามนี้ได้…

…magician j-one….

และกอบกุมหัวใจหญิงสาวผู้เหี่ยวแห้งจากฤดูร้อนที่ระอุ ก่อนจะฉีดความชุ่มชื้น ความกระหายที่พุ่งทะยานขึ้นของเด็กสาววัยแรกแย้ม…รอยยิ้มของฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังจะตามมา…กับนัยน์ตาอบอุ่น…..และรอยยิ้มเรียบง่าย…

‘…YAMASHITA TOMOHISA…..’…..1

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!”

“โอ๊ย!!!!!....คาเมะ!!!!!”

วินาทีเดียวกับที่เมโลดี้เริ่มบรรเลงหากเป็นวินาทีเดียวกับที่ขาเล็กทะยานตัวพุ่งออกจากกลุ่มชายฉกรรจ์ และวินาทีเดียวกับที่ฝูงชนต่างกรูกันเข้าหาจอมอนิเตอร์ที่กว้างที่สุดอย่างดูไร้เหตุผล!!!!

もう なんとなく分かってる     君がうつむくわけを
(ฉันเข้าใจดีว่าเพราะอะไร      เธอถึงได้เอาแต่ก้มหน้า)

“ตามมันไป!!!”

“ขอโทษครับ…ผมติด…ไปไม่ได้!!”

“คุณวากะมะซึ!”


別れを切り出せずにいるんだよね    舗道に落ちた影は
(คงเพราะไม่อาจเอ่ยคำลาได้  เงาที่ทอดยาวบนทางเท้า)

“ยามะพี!!!!!!!!”

“ว๊ายยย ดูนั่นสิ!!”

ม็อปประท้วงว่าน่ากลัวหรือจะเทียบกลุ่มสาวๆคลั่งไอดอล…เขาไม่ได้ขยับไปไหนนอกนจากกำลังถูกดันไปทิศสวนทางกับทางที่จะไป…


寄り添って重なるのに    二人の想いは 今 離れていく
(แม้จะใกล้จนซ้อนทับกัน  แต่ความรู้สึกของเราสองกลับแยกจาก)

…ที่โชคดีที่สุด…คือ…แยกกับพวก OEDO แล้ว…

違う恋に 出会ってしまった君を   つなぎとめる言葉も 見つからない
(เธอที่พบกับรักครั้งใหม่   ไม่สามารถหาถ้อยคำใดมาฉุดรั้งไว้ได้อีกแล้ว)

“บนนั้น!!..ยามะพี!!!”

“ตรงนั้น!!!...บนระเบียง กำลังหย่อนลงมา”

ไม่ว่าไอดอลหนุ่มรูปหล่อนั่นกำลังจะทำอะไร…ช่างเถอะ!!!…มันไม่ใช่เรื่องของเขา ขอแค่หลุดจากตรงนี้ได้ก็พอ!!!

“ผมขอไปหน่อยครับ…อัก!!...ขอโทษนะครับ…”

แค่ขยับตัวยังดูเป็นเรื่องลำบาก แลดูจะยากเย็นเหลือเกิน คาเมะพยายามทั้งเบียดทั้งดัน ทั้งชน ยอมรับว่าเขาอาจจะได้กำไรจากเต้านงครรภ์และถุงกาแฟหลากหลาย รวมทั้งแผ่นกระดานอีกมากมาย แต่เขาคงไม่มีเวลาพอจะพิสมัยอะไรกับมันนัก!....ที่เขาคิดคือต้องหลุดออกจากฝูงชนจลาจลกลางเมืองนี่!

サヨナラなんて      終わりだなんて
(จะบอกว่าลาก่อน  หรือบอกว่าจบกันเถอะ)

แฮ่ก….แฮ่ก…แฮ่ก……..

ฮ่า……ฮ่า…….ออกมา….ได้….แล้ว…..

J-one record…ไอดอลนั่น…..น่ากลัว

嘘だと言って それでも
(มันก็เป็นแค่คำลวงเหมือนกันนั่นแหละ)

คาเมะยันตัวขึ้น สูดหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนหันกลับไปมอง การจลาจลอีกครั้งเพื่อเช็คความแน่ใจหลายๆประการ อย่างแรกแน่นอนว่าเขาหลุดพ้นจาก OEDO แล้ว อย่างที่ 2 แค่อยากจะเห็นไอดอลหนุ่มผู้ดึงดูดกับฝูงมหาชนนั่น…

ほどいた手は 冷たくなる
(มือที่ปล่อยออกจากกันนั้นเย็นเฉียบ)

僕らは他人になる
(พวกเราได้กลายเป็นคนอื่นต่อกัน)

จอมอนิเตอร์สีฟ้าบนตึกไม่ได้ฉายฉาก PV หรือจะเรียกว่าอะไรดี ไม่มีความคล้ายคลึงกับคำว่า PV บางทีมันอาจดูเป็น REAL LIVE ใจกลางเมืองจากมุมสูงของฮิลิคอปเตอร์…

ゴメンネなんて
(บอกว่าขอโทษ)

มีไอดอลหนุ่มหน้าตาดีกำลังร้องเพลงบนระเบียงที่ค่อยๆหย่อนลงมา …เทพบุตรลงมาจากฟ้าอย่างนั้นเหรอ….ถ้ามีปีกกลางออกมาก็คงจะเชื่อหรอก

もう泣かないで
(อย่าร้องไห้อีกเลยนะ)

ใบหน้าสะสวยทั้งที่ผิวสีแทนจนคล้ายคล้ำแดด สายตานั่นอบอุ่นเกินกว่าใบหน้าแสนจริงจัง และเสียงเพลงแสนเศร้าทั้งที่มันดูเต็มใจและพร้อมจะร้องไห้….

“…แย่ล่ะ…กำลังคิดอะไรอยู่เนี๊ย…..ไปเถอะ คาซึยะ….”มันก็มีบ้างที่จะเผลอคล้อยอารมณ์ไปง่ายๆ…หนีต่อเถอะ….
…….ไปเถอะ….คาซึยะ….รีบไปสิ….

คล้ายเป็นเรื่องยากหลังจากที่หลวมตัวตกหลุมเสน่ห์...ความรู้สึกที่ไม่อยากเดินหนีออกแบบนี้สินะที่สาวๆเขาคลั่งไคล้จนถอนตัวไม่ขึ้น…ว่าแล้วก็เร่งเท้าก้าวออกหนีไปจากตรงที่ยืนอยู่นี่เสียที…..

抱きしめてしまうから
(มิฉะนั้นคงต้องเข้าไปโอบกอดเธอ)

“โอ๊ะ!!!....”

“เห้ย!!!....เดินระวังหน่อยสิ!”

ซวยชิบเป้ง!!!....อะไรมันนักหนานะ!

重ねた思い出が
(ความรู้สึกที่ทับถมนี้)

“ขอโทษครับ…”…รีบๆเดินไปเถอะ….

มันไม่มีอะไรให้ติดใจหรือสะกิดใจอะไรสักนิดเมื่อในหัวของเขาคิดแต่เพียงต้องออกไปจากตรงนี้ ร่างเล็กเร่งฝีเท้าเดินหลีกชายนิรนามอย่างไม่ใส่ใจและเพียงลมชั่ววูบที่ทำให้ขาเรียวกระตุกหยุดให้เขากลับหันมามองอีกครั้ง….

ใคร……ทำไมถึงรู้สึกทั้งน่าจับจ้องและอยากจะวิ่งหนี……..

ความรู้สึกที่ทับถม…แบบนี้………

痛みに変わるその前に
(ก่อนมันจะแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด)

…แผ่นหลังภายใต้เชิ๊ตสีดำ….ราวกับกำลังสะอื้นทั้งที่เจ้าของร่างนั่นดูเย็นเฉียบ….
ความเจ็บปวดที่สัมผัสได้….

ほら 最後は笑顔で say goodbye…
(ช่วยยิ้มแล้วเอ่ยคำลาก่อนเป็นครั้งสุดท้ายทีเถอะ)

“ช่างเถอะ….”…ทำไมเขาต้องใส่ใจอะไรนัก เขาไม่ได้รู้จักกับผู้ชายคนนั้น….แค่คนแปลกหน้าเท่านั้นเอง….

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
“ไม่เป็นไรนะ”
ชายหนุ่มเนี๊ยบสะอาดตาที่ยืนคุมไม่ห่างเขาเอ่ยปากถามหลังจากเหตุการณ์สุดวิสัยที่พึ่งผ่านไปได้ไม่นาน…แต่ดูเหมือนคำถามนั่นก็ไม่ได้หวังคำตอบอะไรนัก
 
ชายหนุ่มในปกครองขยับไหล่กว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างบอกปัด เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรกับแรงชนเพียงน้อยนิดเมื่อครู่ เพียงแต่จะรู้สึกรำคาญใจและขยะแขยงนิดหน่อย….แต่ต้นเหตุหลักคงจะมาจากเจ้าเทพบุตรที่จัดเปิดตัวซิงเกิ้ลใหม่อย่างอลังการณ์กลางเมืองนั่นต่างหาก!
 
 

กรอด……

“กับคาเมอิ เอรินั่น เลิกซะ!...”เสียงเฉยชาดูฉุนขาด กลิ่นGaramลอยเตะจมูกหลังจากที่มันถูกจุดเพื่อดับอารมณ์
 
“ผมรู้!!”

“นี่เป็นคำสั่ง!!…นายคงยังไม่อยากฉาวก่อนจะเปิดตัวหรอกนะ อาคานิชิ!!!”มันจำเป็นที่จะต้องย้ำซ้ำหลายๆครั้งกับไอดอลภายใต้การดูแลโดยเฉพาะไอ้วายร้ายนี่…อาคานิชิ จิน…….
 
“...”เสียงพ่นลมหายใจบ่งบอกถึงอารมณ์ของเขาตอนนี้ดีที่สุด…หงุดหงิด! โมโห!

 
 
กรอด…………
 
นัยน์ตากร้าว ทั้งดุดัน ภายใต้แว่นกันแดดไม่มีใครสัมผัสถึงจับจ้องเทพบุตรผู้เริงร่าท่ามกลางคำชื่นชมและเยินยอ….ยามะชิตะ โทโมฮิสะ
 
รอยยิ้มสมเพศและเย้ยหยั่นค่อยขยับแย้มออก….มันเป็นรอยยิ้มที่ล้นไปด้วยความรังเกียจและเดียจฉันท์!...เกลียดชังซึ่งทุกสิ่ง

 
 
“หึ!!!...ฉันจะปั้นนายให้ดังกว่าเจ้านั่นแน่…ไม่ต้องกลัวหรอก”
 
ถ้าจะให้แย้มรอยยิ้มอย่างสะใจได้ก็คงจะเป็นคำพูดประโยคแสนมั่นใจของผู้จัดการประจำตัวนี่แหละนะ…

 
 
….อย่าทำให้ผมผิดหวังนะครับ…..คุณฮิเดกิ ทาคิซาว่า ซัง….
 
…ผมรอวันที่จะดึงเทพบุตรตกสวรรค์แทบไม่ไหวแล้ว….
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
เหนือตึกระฟ้าที่ด้านล่างกำลังเอะอะเสียงดัง กรี๊ดกร๊าดกันจนน่าหมั่นไส้….สายตาที่มองเหยียดลงมาราวกับจะสามารถขยี้ใครทิ้งได้…ก็ถ้าหากว่าเขาสามารถจะทำได้คงขยี้ไอ้ไอดอลเทพบุตรนั่นจนเละไปแล้ว…ยามาชิตะ โทโมฮิสะ เรอะ เหอะ!!!!!
 
 

“ชิ!!!!....”
 
“เวลาที่นายไม่ไม่พอใจอะไร…ก็มักจะกำมือแน่นจนติดนิสัย….มันไม่ใช่วิสัยของไอดอลหรอกนะ!”ร่างสูงอีกร่างเดินตรงมาหาเขาก่อนจะพิงเอวกับราวกลั้นกระจก…รอยยิ้มผู้ชายคนนี้มีเล่ห์นัยน์เสมอ อย่างไรก็ไม่ใช่คนที่ไว้ใจอะไรได้ในวงการมายานัก…
 

นัยน์ตาคู่เรียวปลายตามองผู้จัดการตัวเองอย่างตั้งข้อสงสัยและแทบจะทันทีที่เขาได้รับคำตอบ…
 
“จะเปิดตัวให้ยิ่งใหญ่มันต้องเดินหมากให้เหนือกว่า”
 
คำตอบที่มาพร้อมบึกกระดาษมโหฬาร…
 
 

!!!!!...ใครจะรู้ว่าทุกอย่างจะเร็วเท่าความคิด… และรอยยิ้มที่ค่อยๆแต่งแต้มให้ใบหน้าบูดบึ้งนั่นทรงเสน่ห์ทีละนิด
 
“นี่ โยโกยาม่า….ฉันจะร้องไห้ได้ 1 ลิตรเลยรึเปล่านะ…”

 
“นั่นมันก็แล้วแต่ความสามารถของนายสินะ…นิชิกิโด เรียวซัง….”

 
 
…..ต่อให้เป็นเบี้ยที่ต่ำต้อยที่สุด…แต่ถ้าคนเดินหมากดี มันก็สามารถจะพลิกกระดานชนะได้เช่นกัน….
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


อย่าลืมเม้นกันหน่อยนะค่ะ ^^

Comment

Comment:

Tweet

โอออ มิน่าตอนเริ่มเรื่องมันคุ้นๆ

เหมือนยามาเดะนี่เอง

เริ่มเรื่องยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ จินไม่ถูกกับมะพีเหรอเนี้ย

สนุกแน่ๆ เลย

#4 By Nao (103.7.57.18|202.28.27.6) on 2013-03-17 00:55

ปมเพียบ มันส์แน่หล่ะคราวนี้

#3 By mynamecare (103.7.57.18|223.204.112.76) on 2013-03-03 10:12

มีคนอ่านแล้วเม้น ด้วยปิติเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ^^

#2 By decaypie on 2013-02-26 03:16

เพิ่งตอนแรกยังเดาทางไม่ออกเลยว่าจะเป็นแนวไหน ดูๆแล้วถ้าจะฟัดกันทั้งหมดรึเปล่า พี เรียว จินไม่ถูกกันเหรอแล้วเมะหล่ะจะเป็นยังไง  อ่านแล้วมีคำถามในหัวเยอะไปหมด  ต้องอ่านตอนต่อไปถึงจะเข้าใจละมั้ง  ตอนต้นเหมือนยานาเดะเลย แต่ถ้าจะลำบากกว่ามาก พยายามเข้านะคะแล้วจะแวะมาอ่านตอนต่อไป

#1 By KANE (103.7.57.18|101.109.182.67) on 2013-01-28 14:12

Tags