เตือน :: ถ้าไม่ชอบ Yaoi หรือคิดว่า Akame มโน ก็เชิญกดออกเถอะค่ะ คนเรามีสิทธิ์ชอบและไม่ชอบนะคะ ถ้าไม่ชอบก็อย่ารังควานกันเลยเน๊าะ 


too suffer 

Akanishi Jin X Kamenashi Kazuya
[Ch.2 ha ha ha! :: Kamenashi Kazuya Case & Akanishi Jin Case]

by. decay_pie




ในที่สุดก็ปั่น chapter 2 จบ รู้สึกดีโล่งมากค่ะ เพราะพอแต่งมาถึง case ของ จิน รู้สึกแต่งยากเหลือหลายเลยค่ะ เพราะเป็น case เปิดตัวของ อคนช. เลยอยากทำอะไรขึ้นมาให้ชัดเจนจาก intro ขึ้นมานิดนึง แล้วก็ยังมีฉาก rate R ด้วย แต่งยากกว่าที่คิดเยอะเลยค่ะ 

ps.แนะนำให้เปิด 12 o'clock , lovejuice หรือถ้าหลื้มพี่คิก็ make u wet chapter 2 ระหว่างอ่านจะได้อรรถรสมากขึ้นค่ะ

[chapter นี้มี rate R นะค่ะ ทำใจก่อนอ่านกันนิดนึง แต่ก็อยากให้อ่านเพื่อความสะใจใน chapter ต่อไป]





ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม กับพระจันทร์เหลืองนวลเพียงเสี้ยว อากาศที่เริ่มเย็นตัวลงอย่างเชื่องช้า เสียงจิ้งหรีดระงมดังที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา บรรยากาศแสนโรแมนติคถ้าหากเขามีคนรักอยู่ข้างๆคงจะดีเสียยิ่งกว่าดี อย่างน้อยก็ช่วยคลายเหงาของวันที่รู้สึกขลาดแคลนนี้ได้….


ขาดแคลน…


ขาดแคลน…….


ภายใต้ค่ำคืนฤดูร้อนอันข้นเค้น….เป็นวันที่สมองและร่างกายสัมผัสถึงคำว่า…ไร้ที่ซุกหัวนอน…..
อย่างสมบูรณ์แบบ…


“ค้างไว้เท่าไหร่…ถึงถูกเนรเทศออกมานอนข้างถนนแบบนี้”คำถามที่ไม่น่าตอบ…แต่ตอบเถอะ…

“ 5 “

“500 โหดไปนะยัยป้านั่น”

“ 50,000”


……


……….


………….เงียบและคงจะอึ้งเป็นปี่โดนสากเสียบไปเลยสิ…….คงคาดไม่ถึงว่าจะมีใครหน้าด้านกล้าติดตังค์ค่าเช่าได้ขนาดนี้ นี่ขนาดได้โปรโมชั่นอยู่ฟรี 2 เดือนแล้วเถอะ!....


“สมน้ำหน้า….”

“โคคิ!!!!!!!!!”

คาเมะระเบิดเสียงลั่น!! อารมณ์ตอนนี้มันกรุ่นเกินกว่าที่จะมานั่งฟังคำด่าให้ขี้หูระบำเล่น…. นัยน์ตาไม่ได้มีแววตลกขบขันแต่น้อย แล้วจะขำออกได้เสียเมื่อไหร่…หรือถ้ามันเป็นเรื่องตลกเขาก็คิดว่ามันบ้าเต็มทน!


มีไม่กี่คนหรอกนะที่จะประคองสติของตนไว้หลังจากเห็นข้าวของของตัวเองถูกโยนทิ้งไว้นอกห้องเช่าพร้อมกับคำว่า ‘เชิญออก’…ที่ร้ายกว่านั้นถ้าเหตุการณ์เฮงซวยไม่เกิดขึ้นพร้อมกันภายในรอบวัน….


…เขาไม่ประสาทไปก่อนนี่ก็ถือว่าดีแค่ไหน?......


“ก็แกมันผิดเองที่ไปค้างค่าเช่านานขนาดนั้น…เป็นฉันคงจะไม่ใจดีขนข้าวของออกมาจากห้องให้ด้วยซ้ำ”โคคิส่ายหัวใสๆพร้อมกับคำสถบ…เขาโดนเรียกออกมากลางดึกหลังจากการทำงานอันแสนทรหด…


เพื่อมาเผชิญกับเต่าแห้งห่อกระดาษหนังสือพิมพ์!!…สภาพเพื่อนรักตอนเขามาถึงช่างดูอนาถาและน่าสงสารแม้เสื้อหนาวกันลมยังไม่มีจนต้องใช้หนังสือพิมพ์ต่างกระดองทองคำ…


…What the fuck!!... 


ถ้าปลายสายไม่ใช่ไอ้งั่งขี้เหนียวคาซึยะ เขาเองก็ไม่มีวันลุกขึ้นมาจากเตียงเพื่อนแจ้นมาหามันหรอก!!...


“ถ้าแกจะมาเพื่อพ่นน้ำลาย ก็ไปกินหญ้าอุดปากซะ!...ไอ้เวรนี่!!!” ร่างบางเข้าใกล้คำว่า ‘ยาจก’ เหลือเพียงก็แค่คุ้ยหาของกินจากถังขยะซึ่งรับรองว่าทั้งชาติก็ไม่ทำ…นี่ชีวิตถ้ามันจะต้องสู้และบากบั่นขนาดนี้ บางครั้งกลับรู้สึกท้อใจที่ต้องดิ้นรน…


หลังแคบๆแนบชิดกับกองของเผนิน…ถูกของโคคิ…ยังดีที่เจ้าของห้องเช่าเก็บของออกมากองไว้ให้ถึงมันจะไม่เรียบร้อยเท่าไหร่นักก็เถอะ…


“วันนี้ฉันจะลดตัวไปนอนกับไรฝุ่นกับแกแล้วล่ะนะโคคิ…ที่ไหนดีล่ะ วันนี้”

“….”…ถามดีๆทำไมมันเงียบ

“ไอ้ล้าน!!…”



ป้าบ!!!!....

นี่ถ้าไม่เห็นว่าเป็นมือนะคิอว่าเอาฝ่าตีนฟาดหัวเถอะ…ไอ้บ้าคิงคอง!


“ตบหัวฉันทำไม!”

“แกเลิกดูถูกฉันได้แล้วไอ้เต่าหลังตุง….เดี๋ยวนี้ฉันมีที่นอนเป็นหลักเป็นแหล่งแล้วนะ”

ในตอนนั้น…เขาคิดว่าหัวของเขามันคงโดนแรงกระแทกจนไม่อาจประมวลอะไรๆได้ชัดเจนนัก…หรือบางทีอาจกระทบโสตประสาทการได้ยินจนหูมันเพี้ยนได้ยินไปต่างจากที่เคยๆมา



ทานากะ โคคิ …บุคคลนอกรีดพ่อสิงห์นักบิด(ที่เขาเข้าใจว่าอย่างนั้น) ไม่มีที่นอนเป็นหลักแหล่ง ไม่มีห้องเช่าพอกหนี้สิน ไม่มีงานที่แน่นอน สิ่งที่เขาเห็นคือมันรับจ้างแว๊นมอร์ไซต์คันเก่งส่งของเอาตังค์ประทังชีวิตไปวันๆ ขณะเดียวกับที่รับผิดชอบค่าเล่าเรียนของน้องชายวัยเพียง 10 ปี…และก็เป็นประจำที่มักจะแวะมาพักพิงนอนร่วมเตียงร่วมมุ้ง ร่วมไหร่วมหม้อ ร่วมอ่างร่วมชามกับเขา…ประหนึ่งคู่สามีภรรยาต๊อกต๋อย จะไม่ใช่ก็แต่เว้นร่วมรัก…ที่ไม่มี…และไม่คิดว่าจะมีลง


มันพาลให้สงสัยอยู่ว่าพักนี้มันหายๆไป!


“แกหมายถึง….ม้านั่งที่สวนสาธารณะใช่ไหม…”ไม่ปฏิเสธว่าเขาเองก็เคยผ่านโมเมนต์นั้นมาอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่ที่สวนสาธารณะแต่เป็นโซฟาในทาเคสะเรสเตอรองก์…พอจะมีระดับมากกว่าไอ้คิงคองโขอยู่

“ห๊า!...ถึงจะเคยแต่คราวนี้แกพลาดว่ะไอ้เต่าตัวเหม็น!”


เต่าตัวเหม็นเบิกตากว้างๆพอทีจะเทียบแล้วชนะไข่เป็ด!...พร้อมกับแสร้งใช้ความคิดหาที่ดีกว่าม้านั่ง

“เลิกคิดหาเพื่อนร่วมทางคนไร้บ้านของแกซะไอ้เซ่อ!...ไว้ไปถึงก็รู้เอง!!...”

เหมือนว่าโคคิจะเริ่มฉุนขาด…ก็ว่ะ!คุณเพื่อนรักที่เคารพและเทิดทูน ผมรู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่งที่ท่านเคยกรุณาแบ่งบันหมอนแลฟูกหนุนนอน..แต่มันไม่ใช่วันนี้!!!


ให้เกียติรผมด้วยครับ!!...วันนี้ทานากะจะเป็นผู้หยิบยื่นสิ่งเหล่านั้นแทนแล้วฟร่ะ!!



“ฉันต้องเอาหนังสือพิมพ์ไปเผื่อห่มกี่ฉบับ”


….


……


……..


“ขนของคุณแกไปเถอะครับ ไอ้เวรคาเมนาชิ”


“ครับๆ…ไอ้ล้านทานากะ”

===============================================================





…เงียบ…



…เงียบเกินไป…..


…ทั้งเงียบ ทั้งมืด……หาแสงสว่างของทางออกไม่เจอ…


…แข้งขามันล้าและอ่อนแรงจนก้าวต่อไม่ออก…แทบไม่รู้เลยว่าจะต้องเดินไปอีกนานเท่าไหร่?....



‘คิก คิก คิก….’….หัวเราะ….เด็ก…..ใคร


‘ถ้าฉันโตขึ้น…ฉันจะเป็นนักแสดงที่หล่อที่สุด มีงานเยอะที่สุด ฉันจะต้องดังที่สุดในญี่ปุ่น’

‘นายนี่มัน…เพ้อเจ้อ น่ารำคาญชะมัด!’

‘นายอย่าพูดแบบนั้นสิ…ใครๆก็มีสิทธิฝันนะ!’


.


..


……….ฝัน….



‘ลูกเองก็มีสิทธิฝันนะ’…..



…..

…….เอี๊ยด!!!!!.......


‘กรี๊ด!!!....ออกไป!!!’




‘ฮิโตชิ!!!!!!’



!!!!!!!








“!!!!!!!!!!!!!!”

“เป็นอะไรน่ะ!”


แววตาเป็นห่วงเป็นใยเกินฐานะฉาบบนใบหน้าเรียวสวย คำถามห้วนๆราวคนสนิทชิดเชื้อมาร่วมปีแต่ในความจริงแค่ร่วมคืน…โซระ อาโออิ นักแสดงสาวมากความสามารถจากลีลาและท่วงท่าทำให้เธอผ่านสายงานด้าน AV มาอย่างต่อเนื่องจนพุ่งเป็นนักแสดงระดับแนวหน้าของญี่ปุ่นโดยไม่เคยสนว่ารากเง้าของเธอผ่านมือชายมาเท่าไหร่…


แต่ช่วงระยะเวลา 2 ชั่วโมงก่อนหน้านี้ผู้ชายที่เธอเพิ่งสมยอมมามาดๆกลับเป็นบ้าสะดุ้งพรวดขึ้นมาหลังจากพักรบสงครามโอนถ่ายพันธุกรรมอันเร่าร้อน…


“มีอะไรกับฉัน มันทำให้ถึงกับฝันร้ายเลยรึไง” สาวเจ้าเล่นบทหญิงน้อยขี้งอนทำหน้าหมุบหมิบ เบ้ปากอย่างมีจริตพอที่จะไม่ให้ผิดอนาโตมี่งามจนดูเหย้เก

“หึ!...นั่นก็คงจะเพราะเธอยังขยับสะโพกไม่เก่งพอล่ะมั้ง”


คำกระเซ้าแบบนั้นคงเป็นไม้เด็ดที่ทำให้หญิงหลายคนร่วมเตียงแล้วติดใจนักหนารึเปล่านะ…กระนั้นมันก็ยังได้ผลยิ่งยวดกับดารา AV เช่นกัน


เธอกระตุกยิ้มออกอย่างพอใจก่อนคางเรียวจะถูกชะง้อยดึงกลับมาสบตากับเพื่อนชายช่างอ้อยอิ่ง นัยน์ตาทรงเสน่ห์มันอดละออกเสียไม่ได้ยิ่งจ้องมองยิ่งรู้สึกดึงดูด ปั่นป่วนต่อมรับความรู้สึกให้สั่นไหว จนหลั่งสารบางอย่างออกมา


“นั่น…ท้าทายฉันรึไงกัน”เสียงหวานเล็กยียวนก่อนจะเข้างับริมฝีปากของอีกคนเบาๆ เธอกำลังเชิญชวนเขาให้เริ่มซีนรักอีโรติคเทคใหม่ในเมื่อเทคเก่าดูยังไม่เป็นที่พอใจของพ่อพระนักยั่วสวาทนัก….หรือคงเป็นเพราะเธอเองก็อยากจะสนองเขาจนสั่นไปทั้งตัว!


ร่างบางพลิกตัวเองขึ้นนอนทาบทับด้านบน…ไล้เลียริมฝีปากหวานช่ำตรงหน้าอย่างคนโลภ…เสียงเกี่ยวกวักลิ้นอันช่ำชองปลุกอารมณ์ได้เป็นอย่างดี….


เรียวขางามอ้าออกพร้อมเร้าให้ร่างสูงลุกล้ำพื้นที่ร่างกาย…มือใหญ่สะเปะสะปะระเรี่ยผิวเนื้อจนมันมุดไปไหนต่อไหน…


เสียงหอบกระหายสลับกับเสียงครางหวานล้ำ…ก้อนเนื้อบนหน้าอกถูกบีบคลึงยิ่งสร้างความเสี่ยวซ่านให้เธอได้มากกว่าใครที่เคยผ่านมา…ลิ้นเหนียวแชะกระหนำรัวดูดไปทั้งตัวของเธอ….ผลัดกับที่เธอหยอกเย้ากับหว่างขาของเขา


รสชาติที่เหนอะหน่ะ…ทั้งหนืด ทั้งข้น….หวาน…แต่ก็คาว….
เชอะแชะไปหมด….จนกว่าจะจบคืน…..



“อ๊า….จิน….อ๊า!….ตรงนั้น…..อ้า…”



“อ๊ะ…….อือ….อืม…..ใช่…อ๊า…..”

“อาโอ…อิ…..อึก”



“นี่….ยัยแก่น่ะ….อ้ะ….อ๊า…ละเมอหาจินด้วยล่ะ….”

“ถามถึง…ใครน่ะ…อึก…”



“ฮะฮะฮะ...อ๊า….อ๊า….อีก….ภรรยาของสามีฉัน….เร็วอีก…อ๊า”

“?...”



“อา……อ๊า…….ทา - คุ – ยะ - ซัง…ยังแรงดีกว่า….อ๊า!!!!”

“อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบ!!!!!!!!!”




“อ๊า!!!!!!!!!!!!.....”








“………..ขออีกรอบสิจิน”


======================================================================



ราตรีของความสนุกสนานพึ่งเริ่มต้น ทั้งไฟแบล็คไลต์และเฉดสีกำลังแต่งแต้มจนเรือนร่างเร้าร้อนเหนือองศาใด สะโพกที่ส่ายไม่ตรงกับจังหวะ ท่วงท่ามั่วสั่วที่สรรออกมาแค่ตามอารมณ์ ใครมันจะใส่ใจกับค่ำคืนที่มีแค่คำรักหลอกลวงกับเซ็กซ์แสนหรรษา ทิ้งเรื่องราวน่าหวาดเสียวแล้วจากไปสู่ม่านลึกลับเมื่อรุ่งสร่างมาเยือนก็ถึงเวลาแยกจาก…


เสียงลำโพง ผู้คน กลิ่นแอลกอฮอร์ คละคลุ้งปนเปประหนึ่งถ้วยคอกเทลมิกซ์หากเพียงปรารถนาแค่บรั่นดีรสชาติเพียวราคาสูงจากขวดสวยเท่านั้น มันถึงจะคุ้มค่าสำหรับอาคานิชิ…


น่าขันตรงที่เมื่อค่อนชั่วโมงก่อนเขาพึ่งสะสางกิจกรรมบนเตียงไปเสร็จ…แต่ขณะนี้เขามาเพื่อสะสางวาระกับสตรีอีกคน…และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่คงทำให้เธอพอใจได้เพียง 30 นาที…


ร่างสูงเดินฝ่าฝูงชนตรงเข้าสู่บราเครื่องดื่ม…ชายตามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ก่อนพร้อมเครื่องดื่ม 2 แก้ว…

น่าแปลกที่หญิงสาวสะสวยอย่าง คุโด ชิสุกะ อดีตนักแสดงและศิลปินควรจะอยู่บ้านเลี้ยงลูก 2 คนของเธอไม่ก็หลับเป็นสุขบนแผ่นอกของสามีไม่ใช่มาเที่ยวเล่นยามวิกาล…หรือเขาอาจจะโง่ไปนิดว่านี่มันดึกแค่ไหน? เด็กดีเขาหลับกันไปหมดแล้ว…ข้ออ้างอันเสเพล…



“คุณมารอผม…….ทุกคืน”ผมเปิดประเด็นแต่ช่างเป็นคำกล่าวทักทายที่จิกกัดเธออย่างสุนัขช่างจ้อ 

“ฉันเปล่า…”เธอตัดบทผม…



“แก้วคุณมี 2 ใบ”พูดเท่าที่ตาผมเห็น…

“ไม่แปลกที่ฉันจะสั่ง 2 อย่าง”เธอโกหก…



ผมขยับตัวเข้าใกล้…เธอเกร็งแต่ยังสามารถเชิดคางสวยทรงบนคอระหงกับมุกราคาแพงนั่น….หยิบแก้วหนึ่งแก้วขึ้นมาจิบ…เธอไม่ได้ห้ามหรือรั้งข้อมือผม…เธอจงใจ



วอสก้า…ฮาร์ดร็อค.…เธอหลบสายตา…เธอเขินอาย




ผมชนะ…



“คืนนี้คุณนายดูสวยนะครับ”

“คำชมจากลิ้นปลิ้นปล้อนของชายหนุ่มเจ้าเล่ห์…ไม่เหมาะกับหญิงแก่อย่างฉัน”วาจาเชือดเฉือนตัดพ้อ…ร่างอรชรอ้อนแอ้นนั่นไม่สมกับอายุไขและใบหน้ากระชับราวสาวน้อยวัยแรกแย้มบึ้งตึงช่างเรียกร้องความสนใจ…



“ผมไม่สะดวก…กลัวว่าคุณนาย…”

“ชิสุกะ….”หญิงสาวเหวี่ยงค้อนด้ามโตเข้าให้พร้อมชื่อที่เธอต้องการได้ยิน…ความเอาแต่ใจทั่วไปที่จริตหญิงสาวพอจะมีมันดูล้นหลามเหลือเกินภายใต้ความรู้สึกว่าเมื่อเธอคุมเกมส์ได้ทุกตารางหมาก…หากเธอคงลืมว่าความถือตัวนั่นข้ามขีดจำกัดวัยวุฒิของเธอเสียแล้ว…



เสียงถอนหายใจแผ่วเบาขัดใจอยู่ไม่น้อย…การเสแสร้งแกล้งเล่นบทหมากตามที่เธอต้องการไม่ใช่งานถนัดของจินนัก ความงี่เง่าของเจ้าหล่อนชวนให้เขาหัวเสีย ทั้งรู้สึกรำคาญและขยาดจนแขยง ร่างสูงเพียรซ่อนความโกลาหลและหงุดหงิดให้จมลงในก้อนอกก่อนจะเผยรอยยิ้มอ่อนเยาว์กับการขอโทษอย่างอบอุ่น…

“ชิสุกะซัง….”…แต่เธอควรจะรู้


อย่างเดียวที่ผมไม่รู้จักระงับ….ความอดทน….


มีเพียงการช้อนมองกลับของหญิงสาวเท่านั้นเป็นคำตอบรับว่าเจ้าหล่อนยังไม่ละให้ความสนใจเขาอยู่…ใครกันที่คุมเกมส์นี่?


“ฉัน….!!!”

และฉับพลันเหมือนกระโดดคว้าโอกาสเพียงเล็กน้อย…มารยาสาไถเล่มใดจะต่อกรกับอาคานิชิไหวเมื่อรสจูบและริมฝีปากสัมผัสมันหวานล้ำ ไม่เพียงจะเปิดช่องว่างให้เธอเล่นตัว อาคานิชิก็ทันถึงเนื้อถึงตัวก่อนคำพูดทุกครั้ง


เสียงต่อต้านและคำพูดที่ถูกขโมย กระชากหายไปง่ายๆเหมือนกับเรี่ยวแรงที่ถูกสูบไปตามแรงกดบนริมฝีปาก เช่นเดียวกับที่อุณหภูมิของร่างกายบรรจงทะยานขึ้นอย่างที่เธอควบคุมไม่ไหว….


หลงใหลไปกับเรียวนิ้วของผมที่กำลังไล้บนเรียวแขน…เธอเคลิ้มกับมัน


ทั้งคำถาม ข้อต้องหา ข้อสงสัย คำกล่าวโทษ กระทั่งคำด่าหยาบคาย ก็ถูกลิ้นหนาเกี่ยวหายเกลี้ยง…เธอสมยอมผม



“อา….คานิชิ….”

“จินครับ………ผมมีเรื่องอยากขอร้อง…ชิสุกะซัง”ผมออดอ้อน วอนขอ



มันเหมือนเธอต้องมนตร์เสน่ห์หรืออาจจะเป็นน้ำยาผีพายล่ะมั้ง…เธอไม่ควรเพลี้ยงพล้ำไปกับเล่ห์กลนี่








และเธอเชื้อเชิญผม…..






“ที่รถของฉัน…..”





คง 10 โมงเช้ากว่าผมจะได้กลับบ้าน….


=================================================================

ไม่คิดว่าจะมีคนเม้นเลยค่ะเลยไม่ได้มาต่อนานมาก ขอบคุณมากนะคะ เป็นกำลังใจที่ดีเลยทีเดียวค่ะ

ถึงจะมีแค่เม้นเดียวก็ดีใจมากค่ะ ยังไง Ch.2 ก็ฝากด้วยค่ะ 

Comment

Comment:

Tweet

อิจินเป็นโฮสต์เหรอ

หรือว่าเป็นเพลย์บอยเฉยๆ อ่า

คาเมะจนมากกกกก ชีวิตรันทดจริงๆ เลย

#3 By Nao (103.7.57.18|202.28.27.6) on 2013-03-17 01:06

นานจนเราลืมตอนแรกที่อ่านจบว่ามันจบตอนไหน  ย้อนกลับไปอ่านเม้นท์ของตัวเองเลยจำได้   แต่ตอนนี้ก็ยังไม่กระจ่างเหมือนเดิม   ยังไม่รู้ว่าพี่จินเป็นใคร  จะทำอะไร  พล็อตเรื่องไปในแนวไหน  เก่งมากที่ทำให้เดาทางไม่ได้  พระเอกนายเอกยังไม่เจอกันเลย   รู้แค่อย่างเดียวชีวิตอีน้องรันทดบัดซบจริงๆ555 ในฟิคไม่มีที่นอนแต่ในความเป็นจริงเธอนอนโรงแรมอย่างหรูหรา   มาต่ออีกนะคะรออยู่

#2 By 007 (103.7.57.18|101.108.80.171) on 2013-03-02 12:46

เพิ่งจะเข้ามาอ่านและติดตามครั้งแรก เนื้หาสนุกและน่าติดตาม แต่ว่าคาเมะจนมากเลยนะ แล้วพี่คิจะพาน้องไปนอนที่ไหนเนี่ย รอติดตามตอนต่อไปค่ะ

#1 By Kizuna (103.7.57.18|180.180.67.162) on 2013-02-26 22:32

Tags