เตือน :: ถ้าไม่ชอบ Yaoi หรือคิดว่า Akame มโน ก็เชิญกดออกเถอะค่ะ คนเรามีสิทธิ์ชอบและไม่ชอบนะคะ ถ้าไม่ชอบก็อย่ารังควานกันเลยเน๊าะ 



เป็น chapter ที่แต่งในรหว่างสอบค่ะ ออกจะเป็น chapter ที่เอื่อยไปซะหน่อยแต่ตัวละครในบทนี้ก็ค่อนข้างมีความสำคัญไม่น้อยเลยค่ะ ยังไงหลังจากนี้ก้จะเปิดบล็อกทาง FC2 ด้วย ตอนนี้กำลังดำเนินการอยู่ค่ะ คิดว่าหลังสอบเสร็จคงจะได้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างเสียที

สำหรับคนที่เล่น Facebook สามารถเข้าไปดูแล้วก็พูดคุย อคมน โมเมนต์ภายในเพจได้ค่ะ 
https://www.facebook.com/DecayPie

เนื่องจากคุณสิบโทได้ปิดบอร์ดลงไปแล้ว คุณพายเน่า จึงต้องอพยพ ฟิคลงบล็อคเป็นแกนหลักแล้วค่ะ นับจากนี้เลย

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับการติดตามนะคะ ไม่ว่าผู้อ่านเข้ามาอ่านแล้วจะเม้นหรือไม่ก็ตามค่ะ




too suffer 
Akanishi Jin X Kamenashi Kazuya
[Ch.3 my girl friend  :: Kamenashi Kazuya Case & Nichigido Ryo moment]

by. decay_pie




“ทงคัตสึ ราเม็ง…เสริฟลูกค้าเร็วหน่อยคาเมะ”


มันเป็นเพียงร้านราเม็งเล็กในย่านชุมชน ร้านที่มีเพียงห้องขนาดไม่กว้างเกิน 20 เสื่อ รูปแบบการแต่งร้านก็เรียบง่ายไม่ได้สะดุดตาอะไรมาก ไม่มีแอร์เย็นๆ ไม่มีเซอวิสชั้นเลิศ ไม่มีเบ๊าะนั่งบุหนังราคาหลายแสนกับตะเกียบทองคำ…..

 


แต่แล้วในความธรรมดามันกลับหนาแน่นด้วยจำนวนลูกค้าแทบล้นร้าน!

 


“อย่าคานสิไอ้เต่า ลูกค้ารอกินราเมงอยู่นะเฟ้ย”

โคคิอ้าปากแซวคาเมะลั่นขณะที่เดินสวนกันในร้าน ราเมงร้อนๆถูกวางลงบนโต๊ะกลุ่มลูกค้าก่อนที่ถาดเสริฟจะลอยเข้าฟาดหัวคนปากไม่สงบอย่างตั้งใจ…

“เห้!!!!!!!!!!!!!......คาเม~นาชี่!”

รีเฟคแอ็คชั่นตาเขตาเบี้ยวของมันทำเอาเขาอดหลุดขำ…นี่พวกเขามาทำงานแลกที่พักหรือมาเล่นตลกเสริฟลูกค้าแกล้มราเมงกันแน่



หลังจากที่ถูกไล่ออกจากที่พักกลายเป็นบุคคลไร้ที่อยู่อาศัย ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะได้รับความช่วยเหลือเกินการคาดเดาจากเพื่อนสนิท บุคคลที่ไม่เคยหยิบยื่นสิ่งใดเหนือจากมิตรภาพและน้ำใจ กลับเป็นคนให้ที่นอนเขาในวันนี้ ถึงมันจะไม่ใช่ห้องที่กว้างขวางนักแต่ก็ทั้งสบายและอบอุ่น บนชั้นลอยของร้านราเม็งคุมะ มีเพียงแค่การทำงานแลกค่าที่พักกับอาหารเท่านั้น ไม่มีใครจะประเสริฐเท่าคุมะซัง(เจ้าของร้าน)อีกแล้ว


“คาเมะ!”

ร่างท้วมอวบอั้นระวิงอยู่จนรู้สึกมือเขาแทบจะพันกันแหล่ไม่พันแหล่ ฉากกั้นครัวไม่ได้สูงนักหรือเรียกว่าแทบติดเคาท์เตอร์บาร์ กลิ่นหอมๆของน้ำซุปคลุ้งจนเต็มร้านกับเสียงซดราเม็งกันซู๊ดซ๊าด คงไม่ต้องคุยว่ารสชาติมันดีแค่ไหน ในทางกลับกันบางทีอัตราความหนาแน่นประชากรในร้านที่เพิ่มขึ้นอาจมีตัวแปรมาจากพนักงานเสริฟคนใหม่ก็เป็นได้


“คาเมะ คาเมะ คาเมะ คาเมะ…คาเม่!!!!!!!!”

โคคิพิงตัวที่ผนังเสาก่อนจะเปล่งเสียงกวนส้นพระบาทอย่างจงใจให้คุมะซังได้ยิน เมื่อเขาเริ่มหมั่นไส้เพื่อนชายเสียเต็มประดาตั้งแต่เริ่มงานยันขณะทำงานทั้งร้านเล็กๆนี่มีแต่เสียงเรียกหาเต่า นี่ไม่ใช่โฆษณาโรออนดับกลิ่นรักแร้นะเฟ้ย!


เล่นพิศวาสกันขนาดไส้ของเขารู้สึกแทบปลิ้นทะลักได้บนความเลี่ยน!….


ป้าบ!!!!

“โค….คิ!”

คำตอบรับหนักแน่นพอกับแรงกระแทกบนหัว เมื่อไหร่กันนะที่เต่าสามารถวิวัฒนาการจนสามารถใช้ถาดเป็นอาวุธได้อย่างคล่องแคล่ว อาจจะเป็นครีเตเชียสหรือจุลซิกปาร์ก….


เดี๋ยวเด๊ะ!....จุลซิกปาร์กนั่นมันหนังฮออลีวู๊ดไม่ใช่เรอะ!


“คาเมะจัง…ช่วยเอาราเม็งไปส่งทีนะ ตรงสถานีตำรวจเลยไปทางโรงเรียนซาฟุ”

รอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งต่อพร้อมกับกล่องอลูมิเนียม


“เห๊ะ!....”

จู่ๆท่าทีก็เปลี่ยนไปเหมือนจงใจ เขาสะดุดกับชื่อสถานที่ที่ต้องนำไปส่งก่อนที่จะกลบเกลื่อนมันด้วยท่าทีกระตือรือร้น

“อ้ะ! ได้ครับคุมะซัง”



ร่างเล็กจรลีคว้าเข้าให้แต่ก่อนจะได้ไปส่งถึงปลายทางมันก็เกือบจะพลิกคว่ำอย่างหน้าหวาดเสียว ทันทีที่ลูกค้าผู้น่ารักทักทายเขาด้วยการกระแทกประตูเข้าเต็มเหม่ง!



“คุมะซัง!!!....หมี่เย็น 2 ที่ โอ๊ะ!  ขอโทษนะๆๆๆ”

“เชิญเลยครับ…”

มืออีกข้างที่ยังว่างงานยกขึ้นกุมเหม่งตัวเองพลันแล้วแจ้นออกไปส่งของก่อนที่ร่างกายเขาอาจจถูกคุณลูกค้าผู้น่ารักทำร้ายอีกสักดอกหรือสองดอก

“เห้ยๆ ถ้าแกทำหกนั่นต้องจ่ายเองเลยนะเฟ้ย เต่าเหม็น!!”

ไม่วายขอให้ได้จิกกัดก่อนที่จะเห็นตูดไวๆหายวับไปจากประตูร้าน



“ยังกุมิ!!!!”

“อ้ะ คุมะซัง!!! เด็กเสริฟใหม่หน้าตาจิ้มลิ้มดีน้า~~~~~~~”

คำทักทายอย่างสนิทชิดเชื้อกับเจ้าของร้านไม่วายต่อท้ายแซวพนักงานเสริฟคนใหม่ด้วยท่าทีเฉิมๆตามภาพลักษณ์ภายนอกของเธอ…แว่นตากับผมแกะ


“เธอชอบแบบนี้งั้นเหรอ….”

“จะบ้าเหรอ!!!....ฉันน่ะมีคนที่ชอบอยู่ แล้ว – ล่ะ – นะ!”

สาวเจ้าแก้ตัวพร้อมแสดงท่าทีเพ้อ ทำเอาคนตรงหน้าบิดโครงหน้าจนเหยเก…ลึกๆแล้วเธอเองกลับรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาพนักงานเสริฟใหม่อยู่เล็กน้อย บางทีอาจจะเคยเดินสวนกันที่ไหนสักแห่งก็เป็นได้

=================================================================
 


“愛なんて言葉 くすぐったくて (คำว่ารักนั้นช่างละเอียดอ่อน)”


อันที่จริงแล้ว เขาไม่มีความคุ้นเคยกับสื่อบันเทิง สิ่งที่เรียกว่าทำนองดนตรี หรือเพลงติดตลาดพวกนั้นเท่าไหร่ ชีวิตของเขามันยุ่งวุ่นวายเสียจนห่างไกลเรื่องเที่ยวเล่นออกไปเรื่อยๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะฮัมเพลงระหว่างส่งราเม็งไม่ได้….


หรือพูดอีกที เขาเองก็ไม่รู้หรอกว่าเพลงที่กำลังร้องอยู่มันคือเพลงอะไร…แค่มันติดหูมาเท่านั้นเอง…
มันก็แค่ผ่านเข้าหูอย่างไม่ได้ตั้งใจเท่าไหร่นัก…


“鳴らしてやめた 夜更けの電話
(ฉันเพิ่งรู้เมื่อฉันตัดสายโทรศัพท์ของเธอที่เริ่มดังตอนเที่ยงคืน)

"友達のまま" いつか言ったけ
(แม้ว่าเราจะบอกว่า เราจะเป็นเพื่อนกันเช่นดังเดิม)”


ที่มากกว่าและสำคัญกว่า สิ่งที่เขารู้สึกสงสัยจนมันกลายเป็นคลั่งค้าง…คล้ายม้วนหนังที่ไม่ประติดประต่อดีเท่าไหร่…จำได้แค่หลังของผู้ชายเชิ๊ตสีดำ


ตึ๊ง…..ตึ๊ง….ตึ๊ง…..ตึ๊ง….


ตึกๆ…..ตึกๆ….ตึกๆ………


คาเมะรอให้รถไฟผ่าน…ข้ามไปยังอีกฝั่งจาก โรงเรียนซาฟุ….แม้ระยะเวลาจะผ่านไปนานแต่สถานที่ตรงนี้ เขายังคงจำได้ดี ที่ที่แรกทีเขาเจอผู้หญิงที่วิเศษณ์ที่สุด คนที่เขาอยากจะดูแลตลอดไป …รักแรกของเขา ‘คาเมอิ เอริ’ เธอ ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามและกำลังจะกลับบ้าน แต่เขากำลังจะตรงดิ่งไปทำงานพิเศษหลังเลิกเรียน


“心は 動き出していた

(หัวใจของฉันมันกลับเริ่มก้าวออกไปแล้ว)”







“คาซึยะ!!!”

“!!!!......อะ…….เอริ”

ถ้าเขาไม่ได้ฝันกลางวัน…หรืออดนอนจนเห็นภาพหลอน หรือเหนื่อยจนสมองไม่เข้าที่………..เธอที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของรางรถไฟ ตรงนั้น…ตรงที่เดิมที่เขาเจอเธอครั้งแรก…

“เอริ….”

ของจริง…..คาเมอิ เอริ………ไอดอลสาว 1 ใน เมมเบอร์ของ morning musume…และรักแรกของเขา….

“คา…ซึ…ยะ”



ป็อก!

กระป๋องน้ำอัดลมจากตู้ขายให้ความรู้สึกที่สดชื่นมากกว่าทุกครั้ง นั่นอาจะเพราะความน่ารัก จิ้มลิ้มของสาวเจ้ามากกว่าความหวานของรสชาติ คาเมอิสูดหายใจเอาอากาศใต้ต้นซากุระเข้าเต็มปอด เธอเหม่อมองดอกซากุระที่ยังคงหลงเหลือให้ชื่นชมพร้อมเผยรอยยิ้ม นั่นมันทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมอยู่ไม่น้อย


“เธอโดดงานออกมาเหรอ”

“วันนี้ฉันว่าง…ฉันอยากมาดู ซากุระกับ คาเมะ”


2 ปีก่อนที่คาเมอิจะก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง เธอเองก็มีชีวิตเหมือนเด็กสาวมัธยมทั่วไป ไปโรงเรียน มีเพื่อน และคนรัก

“นี่ คาเมะ  เธอจะแต่งงานกับฉันใช่ไหม ฉันรักเธอนะ …ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น”


อุ้มมืออุ่นกุมมือกับคนรักของเธอ ดวงตากลมโตใสเจือด้วยน้ำตา แม้คำพูดที่คล้ายการย้ำเตือนนั่น ดูมีความหมายที่แปลกประหลาดกว่าทุกครั้ง …เขาก็ไม่ได้นึกสงสัย

“ฉันจะแต่งงานกับเธอ….”


เกี่ยวก้อยสัญญา…

สักวันเธอจะใส่ชุดสีขาวของเจ้าสาว เดินออกจากโบสถ์ และโยนช่อกุหลาบสีแดง…

==========================================================================================


“อึก…..อึก……ฮึ….ฮึ”

ทั้งที่ก่อนออกจากบ้าน เธอก็เช็คพยากรณ์อากาศมาแล้ว…ทั้งที่ควรเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสที่สุดเฉกเช่นความรักของเธอกับรุ่นพี่เริ่มเบ่งบาน ตอนนี้มันกลับเปียกปอนไปด้วยน้ำฝนเสียแล้ว


…นี่น่ะ...เป็นเดทครั้งแรกของเธอ….แล้วทำไม……..

กระนั้นเธอยังคงกรอบกุมกล้องของขวัญแนบแน่น….


“กลับกันเถอะ อายะ”

“รุ่นพี่….ต้องมาแน่”

ถึงเธอจะรู้คำตอบแน่ชัดอยู่แล้ว…แต่ก็อ