君の空 [romantic drama fiction]

posted on 10 Apr 2013 05:43 by decaypie directory Fiction


君の空 :: decaypie

Original  Fiction




คุณเคยมีความรักบ้างไหมคะ….

ไม่ว่ามันจะยาวนานเท่าไหร่ คุณก็รู้สึกว่ามันอยู่รอบตัวและโอบกอดคุณเอาไว้ เหมือนท้องฟ้าที่สดใสในตอนนี้….

……..

“มิยูกิ….มิยูกิ”

“ถ้าเธอจะเรียกฉันบ่อยขนาดนี้ กลัวลืมชื่อฉันรึยังไง” ทุกครั้งที่เขาเอ่ยชื่อของฉัน ฉันกลับรู้สึกรำคาญเสมอ สำหรับฉันในตอนนั้นเขาก็เหมือนกับแมลงหวี่ที่บินไปมารอบๆตัว

“วันนี้เธอจะไปที่ต้นซากุระไหม ฉันจะรอเธออยู่ที่นั่นนะ!” ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องไปที่ต้นไม้น่าเบื่อนั่น หลังเลิกเรียนฉันก็อยากจะตรงกลับบ้าน หรือคาราโอเกะต่างหาก

ฉันไม่เคยไปที่นั่นเลย ที่ต้นซากุระของโรงเรียนที่ฉันไม่เคยคิดแม้จะใส่ใจ ฉันไม่รู้แม้กระทั่งการรอคอยของเขาคนนั้น

 

“มิยูกิ เธอไม่ไปอีกแล้วนะ! ฉันรอเธอจนยุงกัดบวมไปทั้งตัวแล้ว”

“ก็ฉันบอกแล้วยังไงว่าไม่ไปน่ะ!” แค่ต้นซากุระมีอะไรน่าสนใจนักหนา ฉันไม่มีเวลาทำเรื่องไร้สาระอย่างการไปช่วยพรวนดินหรอกนะ

“วันนี้ฉันก็จะรอเธออยู่ที่นั่นนะ เลิกเรียนแล้วมาด้วยล่ะ”

ทุกครั้งที่เขาพูด เขาไม่เคยฟังคำตอบจากฉัน  คนเอาแต่ใจแบบนั้นที่มาพัวพันกับฉัน ไม่มีค่าพอให้ฉันสนใจหรอก

 

“มิยุกิ…………..”

 

“ต้นซากุระ เธอต้องไปนะวันนี้”

 

“มิยูกิ เธอไม่รู้จักต้นซากุระรึไง”

 

“มิยูกิ….มิยูกิ!”

 

ตลอดเทอมสุดท้ายของมัธยมปลายฉันก็ยังต้องได้ยินเสียงของเขาทุกวัน และประโยคเดิมๆที่พูดถึงต้นซากุระของโรงเรียนหลังเลิกเรียน  เวลานัดเดิมๆ กับที่เดิม และทุกวัน

มันค่อยๆกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของฉัน….

 

จนกระทั่งเมื่อท้องฟ้าในวันจบการศึกษามาถึง………….ฉันกลับไม่ได้ยินเสียงของเขา พร่ำพูดถึง แปลงดอกไม้อย่างเคย

ดอกซากุระกำลังร่วงโรย ตัวตนของเขาค่อยปรากฏชัดเจนในความคิดของฉันตรงเก้าอี้ที่สายตาฉันไม่เห็นแม้ร่างกายของเขา

 

มันเหมือนท้องฟ้าที่น่าจะสดใสแต่ข้างในของฉันกลับรู้สึกอ้างว้าง ราวกับถูกคว้าหัวใจออกไป…..

พวกเราจากกันโดยแม้ไม่มีกระทั่งคำอาและรอยยิ้มส่งท้าย ….

 

“ฮัลโล ว่าไงเรนะจัง”

“……………..”

“!!!!!!!!!”

 

ในช่วงสุดท้ายก่อนซากุระจะร่วงโรย…ฉันวิ่งกลับไปตรงที่ฉันไม่เคยคิดจะไปยืนตรงนั้น……

ต้นซากุระที่เหมือนกันกับทุกวัน…ทำไมฉันไม่เคยสังเกตว่ามันเปลี่ยนแปลงออกไป…

ในทุกๆเย็นที่ฉันปล่อยให้เขาเฝ้ารอฉันอย่างเพียงลำพัง…

“君の空”

ฉัน….รับรู้แล้ว….ต้นไม้ใหญ่กับริบบิ้นสีขาว เส้นหมึกที่ค่อยเลือนหายตามเวลา กลิ่นจางๆที่ฉันไม่ควรจะสัมผัสได้เหมือนกับกลิ่นจางๆจากตัวเขา

“君の空”

เขากระซิบข้างหูของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า โอบฉันเอาไว้จากหลังที่เหยียบเย็นสุดเหว่ว้า………….แม้กระทั่งว่าฉันหันหลังกลับไปมันจะคืออากาศและคือคามว่างเปล่าก็ตาม

“君の空”

พวกเราจากกัน(ไปตลอดกาล)โดยแม้ไม่มีกระทั่งคำอาและรอยยิ้มส่งท้าย ….

 

 

“ขอโทษนะ………………………”

กระทั่งน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของฉันในวันนี้ก็ไม่อาจเหนี่ยวรั้งเขาไหว…….

เธอจะเป็นเสมือนท้องฟ้าสำหรับฉัน…….ตลอดไป

……………………………………………………………………………

เนื่องจาก too suffer ไม่ขยับไปไหนสักตี๊ดดดดดดด เลยหยิบเรื่องนี้มาให้อ่านแก้ขัดกันก่อนค่ะ เป็น short fic แนวโรแมนติด ดราม่า ค่ะ ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ ^^

Comment

Comment:

Tweet

Tags