FICTION 家庭教師ヒットマンREBORN! [8059] :: My Steak…[18+]

 

Writer :: นักพรตผุ้โง่เขลา >>>decay_pie

 

Date :: 06-03-2010 [after test admission GAT]

 

 

 

มันเป็นความผิดของฉันเอง....ความผิดของฉัน...เอง.........

 

“นี่!!!...เจ้าหัวสนามหญ้า...แกจะไปไหนกันฟร่ะ!!”เสียงโวยวายไล่หลัง เดินดุ่ยไม่สนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้าง

 

โกคุเทระเร่งฝีเท้าขึ้น.....เร่ง และเร่งขึ้นอีก...เขาก็แค่อยากตามคนคนนั้นให้ทันเท่านั้น.....

 

“นาย....จะตามฉันอีกทำไมกัน!!!...ฮายาโตะ”ทาเคชิชะงักฝีเท้า...ร่างสูงเหยียดสายกลับมายังสหายรัก...มันเอ่อล้นไปด้วยความเวทนาในแววตานั่น

 

“ฉันก็แค่....ก็แค่....”...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่พวกเราก้าวข้ามคำว่า ‘เพื่อน’ เลื่อมล้ำสู่ความสัมพันธ์วิปริต...

 

“ก็แค่อยากถามว่า....แก….ยัง….”คำถามยากเย็น...เอ่อล้นด้วยความร้าวระบม...เจ็บปวด...เจ้าของริมฝีปากสั่นระริกก้มหน้าลงมองพื้น...เช่นเด็กน้อยขลาดเขลาเพราะความผิดที่กระทำ...

 

นัยน์ตาคู่เรียวไร้แววตาแห่งความอ่อนโยนต่อไป...ทั้งที่มันมักจะอบอุ่นและสนุกสนานทุกครั้ง...เขาเคยถูกขยี้หัวเหมือนเด็กตัวเล็กๆ...เขาเคยถูกยั้วะด้วยคำพูดแสนกวนประสาท...

 

กลับกันและตละบัด...มันผิดไปหมดแล้ว....ในนั้นคงจะคลั่งด้วยความเย็นชา ...เขาเองก็ไม่เคยคิดว่าพิรุณจะเหยียบเย็นปานนี้....

 

“เราถล้ำตัวไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ฮายาโตะ”คำปฏิเสธแม้นิ่มนวลแต่สำหรับเขาใยมันช่างร้าวรานเหลือเกิน

สายฝนที่สาดเทลงมาอย่างไร้ความปราณี...ทารุณกันเสียจริง

 

พรึ่บ!!!!!...

 

“แล้วแกจะเอายังไง!! แกสามารถนอนกับคนที่ไม่รู้สึกอะไรด้วยได้อย่างงั้นเรอะ!!”ฮายาโตะกระโจนเข้าใส่ร่างของคนที่สูงกว่า....ปกเสื้อของอีกคนโดนกระชากเข้ามาด้วยโทสะ...พร้อมกับที่ร่างเล็กกว่าใส่คำถามอย่างตัดพ้อ....

 

อุ้มมือหนาสัมผัสน้ำใสๆใต้ตาสีเงินสวย....เขากำลังทำให้เพื่อนรักต้องหลั่งน้ำตาเพียงเพราะความพลั่งพลาดที่เขาปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลทั้งหมด....

 

“เพราะนายใจร้อน....เพราะหุนหัน...เพราะนายขวานผ่าซาก...เพราะนายคือ โกคุเทระ ฮายาโตะ.....เพราะลีลานายมันร้อนรุ่มกับฉันเหลือเกิน”คำตอบแทบผ่าหัวใจเขาเป็นสองท่อน วาจายั้วะอาจทำให้เขาคลั่งได้ง่ายๆ....โดยเฉพาะจากปากของคนๆคนนี้

 

“แกไม่ชอบอะไรที่มันดีกว่ารึไง!.....”แม้ว่ามันจะดูบ้า ดูระห่ำ มุทะลุ....เขาที่วิ่งตามคนคนนี้มาอย่างไม่ลดละก็เพื่อจะรั้งคนคนนี้ไว้....แม้รู้ว่า...คนตรงหน้านี้จะมีเจ้าของแล้วก็ตาม....

 

“เคียวยะกำลังรอฉันอยู่....”เสียงเรียบบ่งบอกว่าคนตรงหน้าไม่มีเวลาเหลือมากนัก..แถมยังเอ่ยชื่อเจ้าของที่แท้จริงให้มันเป็นเสี้ยนตำใจเขาอยู่จึกๆ

 

“ฉันจะทำให้แกถึงใจกว่าฮิบาริซะอีก!......”อุ้มมือเคยจับกระชากคอเสื้อแน่ค่อยไล้หลังต้นคอ อ้อยอิ่งและเชื้อเชิญ...แววตาที่เคยเดือดดาลหยาดเยิ้ม....ยั่วยวน....เรียวขาเรียวค่อยแทรกกลางหว่างขาของคนที่สูงกว่า

 

..

…..

……

……..

 

“อา......ฮา...ยาโตะ....”ร่างของเขาต่างหากจะแทบหลอมละลาย...ร่างเปลือยเปล่าขยับสะโพกสุดเซ็กซี่ขึ้นๆลงๆอย่างบ้าคลั่งด้วยแรงตัณหา

 

“อา...อา....อือ....ทา...เคชิ....อืม…อือ”เสียงครวญครางหวานกระตุ้นไอ้สิ่งที่อยู่ใต้เข็มขัดแข็งขึ้นทุกครั้งที่ได้ยิน

 

มือหนารั้งร่างเล็กกดลงมาบนแกนกายของเขาจนสุด...ความโลภที่หาความสิ้นสุดไม่เจอ...มีคืบอยากจะได้ซอก…เสียงกระทบกันของเนื้อลั่นสลับกับคำเรียกร้อง ….ให้เท่าไหร่ก็ไม่รู้จักพอ

 

“...อา....ทาเคชิ....ได้โปรด.....อีก..แรงอีก….”คำเรียกร้องมันไม่เชิงกับคำอ้อนวอนแต่ประหนึ่งคำสั่งที่เขาพร้อมจะรับบัญชาอย่างซื่อสัตย์

 

“อา....”เรียวลิ้นร้อนระอุไล้ร่างกายขาว...ความเสียวซ่านกลืนกินคนที่กำลังขยับสะโพกจนครางออกมาไม่เป็นภาษา...เหนียวจนรู้สึกหนืดเหนียวแต่มันก็ต้องการมากกว่านี้อีก.....

 

ยอดอกเชอรี่ถูกทึ้งดึงเหนอะหนะ รอยแดงระเรื่อเพราะรอยกัดของไรฟันยิ่งเพิ่มความเซ็กซี่ให้กับเรือนร่างนี้อย่างหน้าประหลาด

 

“กว่านี้อีก....กว่านี้อีก....ทาเคชิ....มากกว่านี้อีก.....”...แรงจูบ แรงฟัด แรงกระทำ รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

 

เพราะนายใจร้อน....เพราะหุนหัน...เพราะนายขวานผ่าซาก...เพราะนายคือ โกคุเทระ ฮายาโตะ.....เพราะลีลานายมันร้อนรุ่มกับฉันเหลือเกิน...

 

“อา...ฮายาโตะ.....”

“ทาเคชิ......ฉันต้องการนายมากกว่านี้อีก......”

 

------------------------------------------------------------------------------------

นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว....

 

ในห้องสูท....บนเตียงคิงซ์ไซด์ที่ผ้าปูที่นอนเปอะเปื้อนและยับย่น

ร่างบางๆสิ้นสภาพจากกิจกรรมร่วมรักหลับพริ้มอย่างน่ารัก...

 

นัยน์ตาแห่งพิรุณมองออกไปด้านนอกผ่านกระจกสู่ละอองน้ำเหยียบเย็นยิ่งกว่า...เขาเองทั้งมั่วและลุ่มหลงจนไม่อาจถอนตัวขึ้น...นี่มันบ้าชะมัด!

 

“คิดอะไรอยู่....ทาเคชิ....”แขนเรียวโอบรัดเขาจากด้านหลัง การกระทำเช่นนี้ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน…

 

เสื้อสีขาวที่ใหญ่กว่าร่างนั้นถูกสวมใส่อย่างลวกๆ....เผยให้เห็นต้นขาขาวอย่างจงใจ

 

“ฉันทิ้งเสื้อไว้ที่นี่กี่ตัวกันนะ.....”ร่างสูงแหย่ถามร่างเล็กที่เอาเสื้อเขามาใส่ประหนึ่งเป็นเจ้าของ

 

“ก็เยอะอยู่”เขาตอบลวกๆ....เพราะนั่นมันไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากให้ร่างสูงถามกลับมา “เราเป็นแบบนี้กันก็ได้นะ”

 

“…”แสร้งที่จะไม่รับรู้มัน

“เราเป็นแบบนี้กันก็ได้ แค่แวะมาหาฉันบ้าง! แค่แกแบ่งเวลามาให้ฉันบ้าง!” เสียงเล็กตวาดลั่นห้องเขาอุตส่าห์ลดคุณค่าตัวเองลงมาขนาดนี้แล้วแท้ๆ!

 

“ฉันจะกลับแล้ว”มือหนาคว้าเสื้อผ้าจับใส่แบบขอไปทีก่อนจะเดินชนบ่าร่างเล็กออกไป

 

“จะกลับมาอีกรึเปล่า”ลูกอ้อนสุดท้ายแค่การคว้ามืออีกคนไว้ แค่ยื้อมันเอาไว้

“ปล่อยฉันไปเถอะ....”ให้มันเป็นครั้งสุดท้าย ความทรามผิดวิสัยนี่!

 

“ไม่!!!”

“มันควรจะหยุดได้แล้ว!!...ฮายาโตะ”แรงสะบัดมันทำให้คนที่เจ็บทั้งยืนหลุดออกง่ายดาย....และในวินาทีถัดมากลับเป็นเขาที่สัมผัสถึงความเจ็บปวดจนถึงตาย.......

 

..

.....

.......

.........

 

ร่างสูงล้มลงเขาแค่ทรมาน ขัดขืน ดิ้นพร่าน ร้องขอชีวิตในวินาทีสุดท้ายก่อนกลับสู่อ้อมกอดของผู้พรากลมหายใจของเขาไปชั่วนิจนิรันดร์

 

“เพราะนายสนุกสนาน....เพราะร่าเริง...เพราะนายเยือกเย็น....เพราะนายคือ ยามาโมโตะ ทาเคชิ.....เพราะนายใจร้ายกกับฉันเหลือเกิน...”

 

มาเป็นของฉันตลอดกาลไปเลยนะ....ทาเคชิ....นายจะอยู่กับฉันตลอด.....

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

“นายนัดฉันมาทำไมเจ้าสัตว์กินพืช...”วาจาสุดกระด้างหลุดออกจากปากทันทีที่มาถึง

 

“ก็แค่อยากให้นายมาชิมอาหารฝีมือของฉันเท่านั้นเองฮิบาริ”เจ้าของห้องแย้มรอยยิ้มให้กับแขกก่อนหยิบยื่นสเต็กจานหรูให้

 

“นายเองดูโทรมไปมากนะฮิบาริ...เพราะยามาโมโตะรึเปล่า”ต่อหน้าคนๆนี้....เขาไม่กล้าเรียกชื่อท้ายของคนรัก

 

“นายเจอเขารึเปล่า.....”แม้ผิวพันและเรือนผมสีดำยังเปล่งปลั่งแต่รอยช้ำใต้ตาระเรื่อด้วยสีแดงบ่งบอกได้ดีว่าคนคนนี้ต้องร้องไห้และอดนอนมามากเท่าไหร่....

 

เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าพอจะกินอาหารฝีมือเขาลง...อย่างน้อยก็ครึ่งจาน...

 

“อันที่จริง....เขามาอยู่ที่นี่....เขาหลับอยู่น่ะ.....”

 

พรึ่บ!!!!!!!....

 

ฮิบาริรีบวิ่งตรงไปยังส่วนของห้องนอน ในใจนั่นเต้นระรัว คำถามที่อยากจะถามมีมากมายเท่าความคิดถึงที่ล้นเอ่อ

 

 

ทันทีที่เปิดประตู.........

 

ไม่เหลืออีกแล้วความงามแห่งพิรุณ.....ไม่เหลืออีกแล้วพิรุณที่เคยเคลื่อนไหวและขยับไปมาอย่างร่าเริง

 

มีเพียงร่างเละที่ถูกชำแหละ...เครื่องในทุกส่วนพร้อมใจกันล้นทะลักออกมา.....

 

ดวงตาเรียวยังคงเปิดค้างแสดงถึงความรู้สึกสุดท้ายก่อนสิ้นใจ......

 

“นายคิดว่า....สเต็กฝีมือฉันอร่อยไหมฮิบาริ”เจ้าของห้องยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่คืบก็จับตัวเขาได้ง่ายๆ “ฉันไม่ค่อยมั่นใจฝีมือตัวเองนักหรอกนะ....แต่เพราะทาเคชิ...เพื่อนายแล้วฉันเลาะเอาส่วนที่ดีที่สุดของทาเคชิมาเสริฟให้เลยนะ”

 

“นายมันฆาตะ….!!!!!”

 

ไม่รู้ว่าเนื้อของฮิบาริ...จะรสชาติชวนอ้วกแค่ไหน.....บางทีเขาน่าจะเอามันไปบริจาคให้สุนัขจรจัดข้างทาง....

 

แล้วคุณล่ะ.....สนใจรับสเต็กสักจานไหมครับ!!!

 

 ===================================================

เอาฟิคที่เขียนไว้สมัยสอบ GAT และเคยลงผลงานไว้ในเว็บ DEK-D มารีเขียนใหม่ค่ะ

 

ใช้โครงเดิมแก้ไขภาษา ไม่คิดว่าตัวเองสมัยมัธยมปลายจะเขียนฟิคชั่นที่อ่านได้ทะลุปรุโปร่งแล้วก็อ่านสบายมากกว่าตอนนี้ที่วางโครงเรื่องซับซ้อนจนบางทีคนอ่านไล่ตามไม่ทัน เรียกว่าเป็นข้อดีหริอข้อเสียดีล่ะนี่。。。。。

อยากจะเขียนงานที่ทำให้คนอ่านอ่านสบายไม่ต้องไล่ตามงานมากก็เข้าใจ แต่ก็มีโครงเรื่องที่ซับซ้อนขึ้นแบบผู้ใหญ่ค่ะ ยังไงก็จะพยายามพัฒนาฝีมือเรื่อยๆคะ

ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านผลงานนะคะ ^^ 

 

edit @ 18 Oct 2013 05:12:33 by decaypie

edit @ 18 Oct 2013 05:14:16 by decaypie

Comment

Comment:

Tweet

เอิ่ม ก๊กเอ้ย ฆ่าคนน่ะ ผิดกฎหมายนะลูกกกกกกก

#2 By Himesama on 2014-10-01 23:41

wink  ดะดะดะดะดะดราม่า!!!!
ไม่กล้าอ่านคลุมขาว เหอๆ แต่เนื้อเรื่องซับซ้อนดีค่ะ
โดยเฉพาะ นู๋ก๊กดาร์กๆ

#1 By BluePowder on 2014-03-06 00:06

Tags