The Ribbon

Original AKB48 fiction SAE X YUKIRIN

direc :: decaypie

 

 

Intro ::

 

“ยูกิจัง กลับบ้านดีๆนะ แล้วเจอกัน”
“อ่าเจอกันหลังปีหน้านะ”
“โชคดีจ้ะ…”

“เดินทางดีๆนะ”

เพื่อนของเธอยืนส่งเธอจนถึงที่สถานีรถไฟ ร่างบางๆพาตัวเองไต่บันได้ขึ้นมา ก่อนที่เธอจะหันกลับไปมองกลุ่มเพื่อนอีกครั้งตามเสียงท้วงไล่หลัง รอยยิ้มหวานแย้มอย่างร่าเริง เธอยกมือขึ้นโบกมือให้เพื่อนๆอีกครั้งก่อนจะพาตัวเองมารอรถไฟในที่สุด

ในวันที่ท้องฟ้าสว่างและโล่งจนหาเงาเมฆของฤดูหนาวไม่เจอ นัยน์ตาหญิงสาวพร่ำมองเข็มวินาทีเคลื่อนคล้อยใกล้เวลาที่รถไฟจะมาเทียบท่าเพื่อพาเธอกลับบ้านเสียที

ปึก!
“อูยยยยย...”
“อ่ะ....ขอโทษนะจ้ะหนุเป็นอะไรรึเปล่า” ไม่ว่ากี่ครั้งเธอก็จะพ่ายแพ้ให้กับความน่ารักของเด็กหญิงวัยไม่ถึงสิบขวกเสียทุกคน ยิ่งหากเป็นคนที่วิ่งกระโจนมาชนกับขาเธอเข้า เด็กดื้อคนนี้คงจะแสบอยู่ไม่น้อย

ร่างสูงกว่าก้มลงเพื่อสำรวจบาดแผลของเด็กสาว ก่อนที่เธอจะเห็นว่าแรงชนบึ้งเมื่อครู่แถบไม่ได้สร้างร่องรอยให้เด็กสาวเลยจะมีก็แต่สภาพน่าสงสารที่หงายลงไปนั่งกับพื้นพร้อมกับที่เอามือกุมเหม่งนั่น คงจะเป็นจังหวะที่เอาหัวมาโขกกับขาเธอเข้า

“นี่เป็นอะไรไหมจ้ะ”
“เจ็บๆๆๆ….พี่สาวนี่เดินไม่ระวังเลย” แหนะ! ดูเข้ายังมาว่าคนอื่นเขาเดินชนทั้งที่วิ่งกระโจนเอาหัวมาชนแทนแท้ๆ
“อะไรกันเล่า เธอต่างหากที่วิ่งเข้ามาเองน่ะ เอามือออกสิ หัวปูดรึเปล่าน่ะ” หญิงสาวรั้งมือเด็กสาวลง แทบทันทีที่เธออึ้งสนิท ลมเย็นราวกับตั้งใจวูบปะทะหน้าของเธอ ดวงตาของเด็กสาวไม่ได้เปื้อนน้ำตาหรอกนะ และเธอก็ไม่ได้หัวปูดหรือโนวสักนิด เพียงแต่หน้าตาของเธอช่างชวนให้เธอหยุดช่วงเวลาไว้เท่านั้น

“นี่พี่สาว นี่!!”
“นี่อะไรเล่า ฉันมีชื่อนะ!”เสียงแจ้วๆแสนซนลั่นจนทำให้เธอหลุดจากห้วงพวังนั่น หญิงสาวสะดุ้งก่อนจะรีบวางฟอร์มหาเรื่องต่อว่าเจ้าตัวดี

 

“ชื่ออะไรเหรอ”
“เด็กซนๆอย่างเธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอกน่ะ”
“พี่กำลังจะกลับคาโกชิม่าเหรอ บ้านพี่อยู่ที่นั่นเหรอ”
“ก็ใช่…เดี๋ยวนะ ทำไมถึงสอดรู้สอดเห็นจังนะเธอ” เธอไม่ได้ปะทุอารมณ์หรือเดือดหรอก แค่รู้สึกว่าเด็กหญิงช่างจ้อหน้าตาคุ้นเคยคนนี้ช่างถามเธอเหลือเกิน ยิ่งคล้ายคนในความทรงจำเธอเหลือเกิน ทั้งใบหน้า นัยน์ตา นิสียหรือแม้กระทั่งน้ำเสียง จนบางวินาทีที่เธอหลงเพ้อนึกว่ากำลังถูกใครคนนั้นจ้อถามทุกเรื่องแบบนี้

“นี่ไม่ได้นะจ้ะ คาโอรุจัง จะไปกวนพี่เค้าแบบนี้ไม่ได้นะ”
“อะ ปะเปล่าหรอกค่ะ…..ลูกสาวน่ารักดีนะคะ ถ้าทางจะฉลาดค่ะ” ตายล่ะ!! เมื่อกี้ที่พูดไปแม่เขาจะได้ยินไหมนะ  เธอได้แต่หน้าเจือนพร้อมเก็บกริยาทั้งมวลไว้ พร้อมกับอวยชมว่าเจ้าจ้อนี่ทั้งน่ารักและฉลาด ก็โบราณมักพูดไว้ใช่ไหมว่าเด็กพูดมากคือเด็กฉลาด

“ขอโทษด้วยนะจ้ะหนู เด็กนี่น่ะ ชอบซักชอบถามเสียจริงๆ เขาถ้าจะชอบหนูนะ….คาโอรุจังน่ะนะ ร่าเริงเกินเด็กผู้หญิงทั่วไป จนบางทีป้าเองก็คิดว่าจะเป็นเด็กผู้ชายไปแล้ว…”คุณแม่ของเด็กเพียงขอโทษขอโพยเธอพร้อมกล่าวถึงพฤติกรรมไม่งามสมเด็กผู้หญิงของลูกสาว ในขณะที่เธอปั้นยิ้มรับฟัง เด็กสาวก็ได้แต่มุ้ยปากใส่ผู้เป็นแม่อย่างไม่ค่อยชอบใจนัก

“ชื่อคาโอรุหรอกเหรอ….ฉันขอโทษนะ ฉันให้นี่เธอนะ มานี่สิฉันจะผูกให้”หญิงสาวเผยยิ้มหวานหลังฟังเรื่องราวของเด็กสาว เธอย่อตัวลง กวักมือเรียกเจ้าแสบทรวง พร้อมกับผูกริ้บบิ้นสีขาวบนกระจุกบนหัวน้อยๆนั่น

“ดูเด็กผู้หญิงขึ้นเยอะเลย”
“บะ…บ้าน้า ฉันก็เป็นผู้หญิงอยู่แล้วนี่” เวลาที่เธอเขินเธอก็ทำแบบนี้เหมือนกันนะ แสร้งมองไปทางอื่นแล้วหน้าเธอก็จะแดงปลั่ง แก้มที่ไม่เคยบ่องออกก็จะเริ่มพองขึ้น …….. “ซาเอะจัง”

“เอ๊ะ!”
“ห้ะ….เปล่าหรอกค่ะ อ้า~ รถไฟมาพอดีเลย”  เพราะอะไรๆที่เหมือนกันเกินไปเธอถึงพูดชื่อคนในความทรงจำออกมา แย่จริงๆ

“นี่พี่สาว….ฉันให้” เด็กสาวเพียงกระตุกชายกระโปรงพี่สาวคนงามก่อนที่จะแยกกันไปนั่งคนล่ะที่บนรถไฟ สิ่งที่ปรากฏในมือเล็กเพียงแค่ลูกอมสองเม็ดยื่นมาให้เธอ
“ขอบใจนะคาโอรุจัง…ถือเป็นคำขอโทษที่เธอวิ่งชนฉัน!”หญิงสาวเอื้อมมือหยิบลูกอมแทนใจนั่นเก็บเอาไว้ในกระเป๋ากระโปรงอย่างบรรจงพร้อมกับตบกระเป๋าให้เด็กสาวเห็นว่าเอจะรักษามันเป็นอย่างดี

“นี่ไม่ใช่คำขอโทษสักหน่อย แต่เป็นคำสัญญานะ!”
“เอ๊ะ….”
“สัญญาว่าจะได้เจอกันอีก….ฉันอยากเจอพี่สาวอีกนะ”


ในวันแรกที่ฉันเจอเธอ เหตุการณ์เหล่านี้มันก็คับคล้ายราวกับความฝันที่ฉันฝันอีกครั้ง เพียงแต่ขนาดของเธอนั่นสูงกว่ามาก และอากาศก็ไม่หนาวเท่าในวันนี้ รวมถึงในวันนั้นเธอก็ยังมีรอยยิ้มที่ฉันคิดถึงจนถึงวันนี้….

ซาเอะจัง....ในตอนนี้เธอจะกำลังยิ้มให้ฉันอย่างสดใสเหมือนเคยรึเปล่านะ......

-----------------------------------------------

สวัสดีปีใหม่ทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านเยี่ยมเยือนกันนะคะ กลับมาหลังหายไปสิบชาติ แต่กลับมาพร้อมฟิคยูริจากบ้านเอเคบีล่ะค่ะ ช่วงนี้ฉันเองกำลังคลั่งซาเอะยูกิมากเลยค่ะ เป็นไอดอลสาวยูริไม่กี่คู่ที่ทำให้ฉันวี๊ดว๊ายได้ขนาดนี้ ถึงแม้ในตอนนี้จะอยู่คนล่ะประเทศก็ไปมาหาสู่กัน

ฟิคฉันตัวนี้ฉันไม่อยากเน้น NC ค่ะ อยากให้เป็นความรักของเด็กสาววัยรุ่นมากกว่า คิดว่าอยากจะผ่อนคลายลงจากฟิคอคาเมะสองเรื่องที่แต่งอยู่ค่ะ ต่างเป็นแนวเรื่องที่ชวนเครียดทั้งนั้น

ยังไงของฝากฟิคยูริเรื่องแรกในชีวิตด้วยค่ะ แล้วก็ขอให้ทุกท่านโชคดีทั้งปี ไม่ทุกข์ไม่โศก ไม่มีโรคภัยมาก้าวก่ายนะคะ ^^  

 

Comment

Comment:

Tweet

รอตอนต่อไปอยู่นะฮาบ

#1 By haru (58.9.29.111|58.9.29.111) on 2014-01-10 13:24

Tags